Het leven van Kerensa

Kerstrust

2011-12-22T22:46:00.000+01:00

Meestal voelt de kersttijd als een drukte. Dit jaar is dat niet zo voor mij. We hebben niet zo veel gepland en laten het lekker op ons af komen. Afgelopen zaterdag hebben we de kamer al versierd en de kaartjes zijn de deur uit.

Grappig voelt het, dat juist doordat we het rustig op ons af laten komen dit jaar, er zo'n rust is. Loslaten heet dat.

Van huis uit ben ik dat helemaal niet zo gewend. Het was altijd een drukte van belang. Er moest gezongen worden, naar de nachtmissen, uitgebreide kerstontbijten en naar Opa en Oma waar bij de piano van opa gezongen werd. Daar waren we met veel kinderen en kleinkinderen. Ik ben een van de oudste van de 30 kleinkinderen.

Veel stond in het teken van tradities. Tradities, die ik later zelf weer veranderde toen ik op mezelf woonde, toen ik samenwoonde en een kind kreeg en nu ik samenwoon in mijn samengestelde gezin.

Momenteel zitten we in een soort "Interbellum": de jongens zijn redelijk op weg met hun eigen leven, de ouders overleden en wij weer tot rust, waardoor niet alles hoeft.
Eerst gingen we juist van alles doen, toen de vrijheid er weer was. Nu kan ik uitkijken naar de dagen van evenwicht en rust.

Het is ook een mooie tijd voor retrospectie: wat heb ik in veel opzichten veel meer dan vroeger. Ik geniet daarvan.

Ik ga de kersttijd en de week erna gebruiken om te reflecteren, te genieten en op te ruimen.

Dan kan ik daarna vol ruimte de nieuwe uitdaging aan: 2012!!

Nieuwe levensfase

2011-07-14T12:02:00.002+02:00

Het was zo druk in mij en om mij, dat het schrijven even niet paste. Maar het wordt weer rustiger en alles valt op zijn plek. Dat voelt zo goed, dat deze regenachtige dagen, half juli, me zelfs met plezier vervullen.
Begin mei vertelde mijn zoon ons, dat hij gaat samenwonen. Over ruim een week gaat dit echt gebeuren. Het is een leuk stel, dat elkaar eigenlijk al zo'n 10 jaar kent. Vanaf de eerste introductiedag aan de Universiteit van Amsterdam komende maand 10 jaar geleden. In die tussentijd is er veel gebeurd met beiden. Ze zijn hele goede vrienden geworden. Soms zagen ze elkaar veel, dan weer niet. Beiden hadden ook verschillende relaties en waren op zoek naar hun passie in het leven.
In november was mijn zoon opeens wel heel vaak in Eindhoven......... En vlak na de Sinterklaas bleek Jelle graag met zijn vriendin bij ons Kerst te komen vieren. Dat was gezellig. We waren met zijn vieren. Martin kende haar ook al en zijn zoon was te druk met zijn vriendin, zijn moeder etc. etc.
We krijgen er een prachtige dochter bij. Een warme vrouw met een passie voor gezondheid en kruiden. Een vrouw, die graag piano speelt, schrijft, creatief is en een goede gespreks- en levenspartner voor mijn zoon. Prachtig vind ik het.
Een aantal weken geleden hebben we al geholpen met het leggen van de vloerbedekking en na het festival De Affaire gaat het echt beginnen. Wij genieten dus al een tijd van de sprankeling, die zo'n nieuwe start in zich heeft.
Maar ... er verandert nog meer. In augustus gaat ook de zoon van Martin samenwonen. Die is weliswaar 7,5 jaar jonger, maar heeft al bijna 3 jaar verkering. Hij heeft een grotere studentenkamer veroverd en daar gaan zij samen op wonen. Ook zij hebben er zin in. Minder heen en weer reizen, meer rust in hun leven en meer mogelijkheden om eigen keuzes te maken. Een heel ander, maar ook prachtig proces. Deze mooie (stief) schoondochter vindt op een indrukweekende manier haar weg in de mode. Daar ligt haar passie.
Het grappige is, dat wij als (stief)ouders ook opeens in een andere levensfase komen. Zomaar zonder er zelf actief iets aan te doen. Een rustigere levensfase met veel tijd voor elkaar en veel moois om ons heen. Genieten dus!

Nieuwe levensfase

2011-05-06T09:40:00.001+02:00

Tot u toe had ik meestal zelf direct invloed op het feit of ik wel of niet een nieuwe levensfase inging. Van de week was dat anders. Eigenlijk was ik het me tot vlak voor het gebeurde niet eens zo erg bewust.
Mijn zoon ging met zijn vriendin naar de huisbaas om te bespreken of ze samen in zijn anti-kraak woning mogen wonen. Dat vind en vond ik spannend en leuk voor ze. Een positieve stap voor twee levens, die van harte gezet wordt. Prachtig.
Toen hij in de trein zat er naar toe, belde hij me nog even op. Ook mooi, dat we in de afgelopen jaren zo'n band hebben opgebouwd. Hij had er zin in en zag ook in wat voor een stap dit is.
Ik legde de telefoon neer en realiseerde me, dat ik straks moeder ben van een samenwonende zoon. Dat is een mooi moment. We krijgen er een hele leuke dochter bij en mogen van een (dichte) afstand mee beleven hoe ze dit allemaal vol vertrouwen, warmte en liefde starten.
Wanneer het allemaal echt gaat gebeuren, moeten ze nu nog even uit puzzelen: 2 drukke levens, de woonruimte die licht aangepast wordt, ruim 100 km afstand en een baan die verplaatst moet worden .....
Ik sta dus voor een soort nieuwe levensfase, die me zo maar overkomt en waar ik erg blij mee ben.

Ja Mam, daar ga je!

2011-03-29T19:39:00.003+02:00

De afgelopen weken heb ik door de kracht van het voorjaar eens flink werk gemaakt van de voorjaarsschoonmaak. Juist door het 2 keer verhuizen van mijn moeder naar een steeds iets kleinere woning en uiteindelijk haar definitieve verhuizing, heb ik geleerd, dat we zo makkelijk te veel bewaren.

Eigenlijk heb je aan al dat bewaarde geen plezier, want door de hoeveelheid is het eerder vulling dan rijkdom.

Nu had ik ook echt wel wat op te ruimen vanuit vorige functies en nog uit de erfenis van mijn moeder.
Haar vele, mooie foto's koester ik, haar prachtige gedichtenschriftjes van school, zijn hier nog, de vele bruiloft- en feestliederen en wensen gaan zeker niet weg, maar de administratie van 1990 etc. ben ik echt gaan versnipperen.
Vroeger heeft mijn moeder de salarisadministratie bij haar vaders' zaak en de HEMA verzorgd. Heel knap, en niet uit handen te nemen, heeft ze dat tot een half jaar voor haar dood gedaan. Dat deden en doen niet veel vrouwen van haar generatie. Het vervulde me met trots hoe ze dat geregeld, verzorgd en bewaard had.
Gelukkig heb ik tegenwoordig een flinke papierversnipperaar in mijn kantoor staan, dus de klus was te doen.
Het werd me alleen wat zwaarder, toen ik haar thuiszorgdossier te pakken had. Ik heb het vernietigd, maar met verdriet.
Naar hoeveel artsen ben ik met haar geweest, hoe vaak hebben we mensen van de zorg proberen te overtuigen van haar situatie en pas na een ziekenhuisopname na enorme verzwakking door slecht eten, kreeg ze een plek in een verzorgingshuis, waardoor ze beter at.
Haar geriater zag het helder. Daar ging ze ook graag met mij naartoe, daar was begrip. Er was ook een helder verslag. Toen ik dat nog eens las, vroeg ik me af, hoe ziek je moet zijn voor we in dit land voor ouderen zorgen.

Door zwakte at en dronk ze slecht. Ik heb ervan geleerd, dan ga je ook nog eens meer spugen. Dat helpt niet.

Ik ben blij, dat ze die bewuste avond, waarbij we de resten van het ontbijt en avondeten ondanks de zorg van 21.00 uur op tafel aantroffen, verzwakt door te weinig eten en drinken op haar alarm is gerold. Hierdoor is ze vanuit het ziekenhuis naar een goede zorg verhuisd. Nee, niet in haar eigen woonplaats, maar wel altijd warm, menselijk voorkomend en met respect.

Het was me een heftige voorjaarsschoonmaak, maar ondanks deze overpeinzing, ben ik nog altijd dankbaar voor de zorg, waardoor mijn moeder zich haar laatste maanden omringd wist.

Ik heb ervan geleerd, dat ik mijn huis niet overvol houd, op tijd kleiner ga wonen en goed eet en drink :-)

Ook heb ik een diep respect voor passende ouderenzorg, die toch geleverd wordt, ondanks de beknibbeling.

Het was dit jaar een voorjaarsschoonmaak met een diep reinigend gevoel.

Uit de werkkast

2011-02-21T22:25:00.002+01:00

Ik heb het afgelopen weekeind grote stappen gezet en ben eigenlijk heel moedig geweest voor mezelf. Ik ben uit de werkkast gekomen. Heb erkend dat ik een partner was van een ??nog niet helemaal?? uit de kast gekomen homo?? bi// man. Ik heb daar diep verdriet van gehad. Ik hield van iemand, maar kon nooit helemaal zijn wie hij nodig had. Eerlijk gezegd durfde ik er niet te erg over te spreken, uit angst voor de realiteit en de gevolgen.
Dat heeft uiteindelijk niet echt geholpen, want het werd voor mij toch de reden van de scheiding. Dat is dan al zo'n ding op zich dat, die andere emotie, vooral doordat die niet echt open ligt, te gemakkelijk door mij geparkeerd is.
Ik merkte zelfs net, toen ik terug las op mijn blog, dat ik ook hier mijn mond ben gaan houden. Mijn blog heb geschoond et cetera.

Dit weekeind was ik namelijk op het hetero weekeind van Orpheus Hulpverlening (http://www.orpheushulpverlening.nl/)
Zomaar de tijd genomen om te accepteren wat ik heb beleefd in mijn eerste relatie.
Zomaar de tijd genomen om het te delen met anderen.
Zomaar de tijd genomen om te accepteren dat dit een deel van mijn leven was en altijd zal blijven.
Een homo komt uit de kast, zijn heteropartner uit de werkkast. In die werkkast is al jaren hard gewerkt om de werkelijkheid voor de wereld te verbloemen en om het echte eigen gevoel niet te hoeven voelen.
In dit soort situaties helpt houden van niet meer. Je hebt ondanks dat houden van beiden een diep gevoel en behoefte waar de ander niet aan kan voldoen.
Het enige wat je op zich zou kunnen doen is eerlijk zijn, maar dat is zo moeilijk als de een aan het ontdekken is of hij/zij echt zo is en de ander alleen maar de boel uit zijn/haar handen weg ziet glijden.
De ontdekker heeft het ook lastig. Stel je voor: je ontdekt wie je bent, je komt uit de kast en als je dan al in een hetero relatie zit, ben je tegelijk heel veel dierbaars voor een deel kwijt.....
Durf en moed is er nodig om te blijven praten. Die durf en moed helpen beiden ook. Maar blijkbaar hadden wij die minder.....

Nu kan ik op een goede tijd terug zien. Een tijd waarin we veel onzichtbaar puzzelde met soms zeer heftige gevolgen.

Na het delen in dit weekeind voel ik me completer, rijker, stabieler en gelukkiger. Door diep te praten, maar ook te voelen, te lachen, te zingen, te wandelen en te dansen gaven we onze gevoelens vorm.
Voor wie het kan gebruiken: ga het heteroweekeind van Orpheus Hulpverlening genieten in 2012 en tot die tijd naar de open avonden of wandel mee op 4 juni. Zie de website van Orpheus Hulpverlening. Er zijn er meer zoals jij en ik en dat helpt.

Loslaten vanuit gevoel

2011-01-24T11:39:00.000+01:00

Een grote zoon is een rijk bezit. Helemaal nu hij gezond blijkt te zijn.
Op zich twee mooie en vaak logische zinnen. Voor mij is dat niet zo het geval. Volgende maand is het 8 jaar geleden, dat mijn zoon met een vreemde plek in zijn linkerdijbeen te maken kreeg. Nu diverse operaties en vele revalidatie uren verder ziet het er gunstig uit. Genieten dus.
Alleen als je jong, dat op 19 jaar gebeurt, dan gaat het normale loslaten even anders.
Het gebeurde ook nog een half jaar nadat ik van zijn vader was gescheiden.
Jelle woonde net anti kraak met een band in Rotterdam. Na de operatie zou hij even kort bij mij herstellen en weer naar Rotterdam gaan. Zijn been was helaas kwestbaar en hij brak het heel pijnlijk (letterlijk en figuurlijk) tijdens Lowlands 2003. Door die breuk kwam hij 4 maanden voor de schuifpui in mijn woonkamer te wonen. Moet je voorstellen: was hij net stoer het huis uit. Lag hij daar. Kon alleen naar de wc met de deur open in de hal en om te douchen reed mijn ex-schoonvader hem zo nu en dan naar mijn moeder. Zij had nl. een drempelloze douche.
Iedere keer na zo'n operatie was het weer lopen met 2 krukken en veel ongemak.
Als moeder heb ik steeds geprobeerd toch zoveel mogelijk afstand te houden. Dat hoort bij die leeftijd. Maar ja... ik leefde ook mee en het deed mij ook erg veel.
Als er weer geopereerd was dan deed ik bijv zoveel mogelijk boodschappen en hield het huis basaal schoon, zodat hij met vrienden en zijn vriendin de andere dingen kon doen. Het bleef zijn huis.
Nu het allemaal wat achter de rug is, is het best lastig de om de juiste nabijheid en afstand te vinden.
Door alles is de band aan de ene kant prachtig diep en aan de andere kant wil ik zo graag dat hij zijn leven leeft.
Dat doet hij ook hoor. Hij is stoer, ondernemend, creatief, scheppend en zelfstandig. Van de week merkten we samen wel dat we soms nog even de juiste groef moeten vinden. Dat gaat ons lukken.

De vespers vroeger op zondagavond thuis

2011-01-13T12:31:00.001+01:00

Gisterenavond reed ik naar de intervisiegroep van mijn opleiding toe. Het was donker en chagrijnig weer. Regen en het schoot niet op. Om dan toch rustig en plezierig te rijden maak ik gebruik van de autoradio. Die zet ik dan op Radio 4. De klassieke muziek geeft me op zulke momenten de rust en ruimte, die mij goed doet.
Ik heb genoten van de Componist van de week Clérambault ( http://bit.ly/clerambault)
De muziek deed me goed, de rit was prachtig en hierdoor ook de voorbereiding voor de intervisie.
Terwijl ik langs Het Paleis Soestdijk reed, vroeg ik me steeds af, waar deze muziek me aan deed denken.
De muziek bracht me terug bij de rust, die er vroeger in ons huis was op zondagmiddag van 17.00 - 17.30 uur, net voor De Wilde Ganzen. Hoewel ik uit een R.K. gezin afkomstig ben, genoot mijn vader, die een open religieuze houding had, iedere zondagavond van het programma Vesper op de televisie. Mijn moeder bereidde de zondagse maaltijd en de muziek van de Vesper bracht een serene rust in de kamer, waar mijn vader zat en de schemer viel. Lang heb ik niet aan dat moment gedacht. Een moment van rust en ruimte uit mijn jeugd. Het was heerlijk, omdat door de muziek van Clérambault, gisterenavond in de auto opnieuw die mooie rust te ervaren.

Verwerking gaat in stappen

2010-12-30T17:35:00.000+01:00

Iedere keer als je iets meemaakt wat je erg aangrijpt, dan verwerk je het in stappen. De afgelopen maanden heb ik dat goed gemerkt met de verwerking van het overlijden van mijn moeder. Eerst was er in september de dag, waarop ze 80 zou zijn geworden. Daar leefde ze al lang naartoe. Ze had zelfs de zaal in het verzorgingshuis al gereserveerd voor het geplande feest. Daar hield ze van. Met haar hele familie- en vriendenkring bij elkaar. Daarna hebben we in die maand nog met familie en vrienden een H. Mis ter nagedachtenis van haar bijgewoond.
Op 2 november zijn we in de plaats waar ze 50 jaar gewoond heeft naar de Allerzielen H. Mis geweest.Die vrijdag hebben we in het verzorgingshuis, waar ze op het laatst woonde, haar met bewoners, medewerkers onze familie en andere familie van overleden bewoners en medewerkers herdacht. Dat werkt heel reinigend heb ik gemerkt.
In december heb ik eindelijk met mijn zusje het herdenkingplaatje aan onze ouders op een grote steen , die daarvoor staat op de begrafenisplaats in Lelystad, laten bevestigen. Was een sfeervol moment in de sneeuw. Nu rest alleen de administratieve afhandeling en het verwerken.

Het leek dit jaar wel of het missen met de kerst groter was dan vorig jaar. Alles is natuurlijk wat meer tot rust gekomen en dan komt je gevoel naar boven. Het is allemaal prima en mooi gegaan. Maar ik had haar best graag nog langer hier gehad, als dat in een mooie lichamelijk en geestelijk gezonde gesteldheid had gekund. Aan de andere kant zeg ik ook wel eens...... met 51 jaar ben je ook groot genoeg om het zelf te kunnen. Gelukkig hebben ze me goede bagage meegegeven.

Eind november was ik nog even bij de Orpheushulpverlening. Zo'n middag voor de hetero's in of uit relaties met een homo/lesbisch/bisexuele partner. In het gewone leven denk ik dat ik alles een goede en mooie plaats heb gegeven. Op die middag merkte ik weer wat die "strijd"/zoektocht van 23 jaar met mij heeft gedaan en doet. Dus nu overweeg ik toch naar het weekeind van februari te gaan. Aan de ene kant jammer om thuis weg te zijn en aan de andere kant ook voor nu goed om alle losse eindjes de kans te geven om een juiste plaats te krijgen.

Verwerken gaat in stappen en vraagt tijd......

En toen dacht ik zo maar weer: "Even mijn moeder bellen."

2010-10-19T08:50:00.000+02:00

Net na het aankleden, terwijl ik mijn schoenen aan het aantrekken was, zat ik nog na te genieten van de mooie avond, die ik gisteren beleefd heb.
Ik ben een nieuwe weg ingeslagen en merk steeds meer, dat dit zo goed past en voelt. En wat helemaal mooi is? Het voelt ook voor de ander goed, die ik in de cursus heb. Er was zo'n prachtige constructieve emotie voelbaar in de groep. Zomaar in een klaslokaal met een betonnen muur, zonder dimmer en met een niet brandende kaars.........
Heel automatisch kwam de gedachte bij mij op, dat ik dit mooie gevoel met mijn moeder wilde delen. Ik wilde haar even bellen.... Maar dat kan niet meer. Al bijna een jaar niet meer. Bijna een heel jaar.
Vlak na haar overlijden had ik wel 20 keer per dag het idee om mijn moeder te bellen. Iedere keer vond ik dat dan best confronterend. Maar nu voelt het eigenlijk heel mooi.
Jaren heb ik haar dagelijks gebeld om te horen hoe ze de dag begon. Dit deed ik ook, omdat ik wist dat mijn moeder niet altijd zo makkelijk leefde sinds mijn vader overleden was. Op gegeven moment was haar oudere broer erg ziek en daar maakte ze zich zorgen over. Daar is het bellen begonnen.
Later waren er steeds andere bezorgde redenen en zo is het bellen gebleven. Het leven was ook lastig voor haar na de dood van mijn vader. Het is voor haar een hele lange rouwperiode geworden en daarna mankeerde ze van alles.
We hebben elkaar niet altijd zo begrepen. Eigenlijk voelde ik me heel lang onbegrepen. Het laatste half jaar van haar leven is dat duidelijk veranderd en daar ben ik heel erg blij mee.
Daarom is de emotie, die ik nu voel, dat ik haar niet kan bellen een hele mooie. Ik wilde haar namelijk bellen om een mooie ervaring van mij met haar te delen. Wie weet delen we die nu ook wel.
Zelf geloof ik niet in leven na de dood of zo. Wel ben ik er van overtuigd, dat we doorleven in de gedachten en gevoelens van de mensen met wie we in het leven een mooie band hebben opgebouwd. Zo heb ik het dus toch gedeeld vandaag met haar.
Het wordt vast een bijzondere dag vandaag.

Steun de actie van Clean Air Nederland!

2010-10-18T07:49:00.001+02:00

Clean air Nederland voert actie tegen rookcafés. Dat vind ik een goed plan.
Ik heb zelf altijd 3 dagen flinke last van als ik in een rokerige omgeving ben geweest. Afgelopen jaar kon ik niet naar een nieuwjaarsreceptie en niet naar een verkiezingsavond, omdat daar gerookt werd.
Ik zou ook graag wat rookvrijer op terrassen willen kunnen zitten! Nu lijkt die "frisse" buitenlucht de vrijplaats voor rokers en ik merk steeds meer, dat nietrokers dan maar binnen gaan zitten.
Kortom: vind je schone lucht ook belangrijk en fatsoenlijk naar elkaar? Bezoek dan de site van Clean Air Nederland: http://www.cleanairnederland.nl/

Vredelinghuwelijk

2010-10-16T10:06:00.002+02:00

Het is zondag 30 jaar geleden, dat ik, zwaar ongesteld (letterlijk, dat vergeet je nooit) om 9 uur 's morgens met mijn toenmalige vriend, in het huwelijk ben getreden. Zulke dingen zetten me wel aan het denken. Hoe ging dat in die tijd, hoe overwogen was die beslissing, wist ik eigenlijk wel wat ik deed?
Nee, dat wist ik niet weet ik nu, maar dat wist ik toen zeker niet.
We kenden elkaar maar kort. Eigenlijk hadden we elkaar in december voor het eerst gezien, gingen we in februari zoenen en eind mei samenwonen. Hij wilde uit huis, ik moest eigenlijk mijn kamer af en een nieuwe richting zoeken, we waren erg verliefd, dus gingen we samen verder.
Dat samenwonen heeft heel veel problemen gegeven. Ik heb zelfs een adreswijziging teruggekregen van een tante, omdat ze met die "vuiligheid" niets te maken wilde hebben.
Beide ouders waren ook erg verdrietig. Mijn vader noemde het Hokken en "die vent moest me dan maar onderhouden." Dus de studiebijlage zou er niet zijn, als ik weer ging studeren. Mijn moeder was er beslist tegen, maar wist zich geen raad, maar toen we tijdens het verhuizen langskwamen kregen we wel een pak koffie van mee.
Mijn schoonvader kwam op gegeven moment wat schoorvoetend kijken naar ons kamertje van 3 x 3 bij onze Turkse huisbaas. Het heeft ruim 2 maanden geduurd, denk ik, voor zijn moeder kwam. (Nu ik dit schrijf bedenk ik me, dat dat wel eens een heel andere reden kan hebben dan ik toen dacht. Ga ik toch eens navragen)
Met al die tegenstand was mijn drive niet te stuiten. Ik zou er wat van maken en ze laten zien, hoe goed dit voor mij was.
Dus toen de vervangende dienst niet leek te lukken op een manier, die ons samen paste, zijn we getrouwd, mijn lief ging hele dagen werken en mijn eerste jaren studie meefinancieren en ik ging met hem trouwen. Had wel uitgezocht of ik mijn eigen achternaam kon behouden, want die achternaam inleveren vond ik een stap te ver.
De avond tevoren heb ik zijn trui afgebreid, die hij bij ons huwelijk gedragen heeft. Zelf wist ik even niet wat ik aan zou trekken. Het werden mijn witte Dukkies (met wijd uitstaande witte sokken, maar ik had niet anders) onder mijn spijkerbroek. Ook dit deden we dwars tegen alles in op onze manier. Onze manier heeft helaas niet echt de kans gehad, die de liefde die wij voor elkaar voelen verdient. Mijn lief bleek niet "standaard" in elkaar te zitten en daar kan hij niet zo goed mee omgaan, waardoor dit voor mij nog lastiger werd dan het al was. De maatschappij en zijn familie maken het hem nog steeds niet makkelijk daarmee. Voor mij was dat uiteindelijk de reden om anders verder te gaan. Al blijven we altijd samen de ouders van een heel mooi jong.

Het dreigt te lukken

2010-09-15T19:23:00.000+02:00

Het was eerst een hele klus voor me dat hardlopen. Maar ja, ik vertrok met 11,5 km per uur merkte ik later. Dat is niet zo slim. hierom heb ik nu netjes een schema van internet geplukt, loop op straat alsof ik achteruit loop, maar....... de conditie en looptijd schieten vooruit. Dus ik doe buiten net of ik gek ben en pas mijn tempo aan aan een beginnende loper. Als ik eerlijk ben, ben ik reuze trots.
Mijn gewicht neemt ook rustigaan wat af, dus het gaat lukken!

Zo groot hoef ik niet te worden

2010-09-04T12:13:00.001+02:00

Herkennen jullie mijn kreet: "Zo groot hoef ik niet te worden!"
Natuurlijk wil ik mij ontwikkelen en ik besef me heel goed dat dit het beste gaat door dwars door het leven heen te gaan. Maar dan is het nog niet altijd makkelijk.
Gisteren was ik bij een buurman op bezoek, die via het bloedgeven aan de bloedbank erachter kwam dat hij darmkanker heeft met uitzaaïngen in de longen. Super vervelend. Dat wil je nooit horen en al helemaal niet als je nog meiden rond de 20 hebt. Het is nu afwachten of de chemo doet wat hij zou kunnen doen. De buren gaan er heel open, realistisch, maar ook stoer mee om.
Daar ben ik natuurlijk even langs geweest. Op zulke momenten denk ik ook: "Zo groot had ik niet hoeven worden".
Door het verkeerde weefsel in het been van mijn zoon stond 7 jaar terug ons leven op zijn kop. Nu lijkt het rustig, maar we zitten nog vol in de controle jaren. Het leven is gewoon nooit meer zo vanzelfsprekend als daarvoor.
Hierdoor kun je je wel inleven in de zorgen van anderen. Dit is zeker waardevol. Maar toch: "Zo groot had ik niet hoeven worden".

Het lekt bij de loodgieter!

2010-08-31T20:20:00.000+02:00

Goede bedoelingen had ik al heel het jaar. Resultaat: 2 kilo erbij en minder fit dan de bedoeling. Oké er was een tennisarm en er zijn nog veel meer excuses. Maar toen ik vandaag op een informatieve bijeenkomst was, die aan het einde werd toegesproken door een bekende man voor mij, wist ik het zeker. Hij stond daar in een vertegenwoordigende functie met vet haar, een hele dikke buik en een verkreukt pak.
Ik ergerde me, maar als ik eerlijk was, was dat vooral aan mezelf. Ik maak nota bene trainingen waar mensen kracht uit hun verleden meenemen om de huidige plannen te realiseren. Ik barst van de positieve herinneringen om te realiseren wat ik nu wil.
Kortom: gaan. Nadat ik de zaal uitkwam voelde ik dat het lekker weer was. Ik had vandaag al een half uur gewandeld en 22 km gefietst. Nu heb ik net een half uur looptraining en 15 minuten cooling down gedaan. En ja... ik heb voor het middageten en voor het avondeten echt trek gehad.

Het is nog niet te ver in 2010 om de gewenste verandering te realiseren. Kom op Kerensa!

Schitteren op de top van Texel

2010-08-18T23:16:00.001+02:00

Van de zomer was ik weer even genieten op Texel. Dit jaar konden we ook de vuurtoren beklimmen. Nou ben ik niet zo'n held daarin. Toen ik veel jonger was, hebben we met het gezin eens de St. Jan in Den Bosch beklommen. Dat wil zeggen. Zij hebben hem bedwongen en ik ben voor de laatste trap gestopt. Ik kon het uitzicht al bijna zien, maar durfde die metalen trap niet op.
Ik ben toen alvast alleen teruggegaan. Dat was achteraf dapperder dan doorklimmen. Precies toen ik bij de grote klokken was, ik liep daar heel alleen, begonnen ze te luiden. Ik dacht dat ik het bestierf. Schrok me helemaal wild. Sindsdien krijgt niemand me eigenlijk meer zo'n soort toren in.
Maar kortgeleden stonden we voor de vuurtoren van Texel in Cocksdorp. Opeens bedacht ik, dat ik het gewoon ging doen. Én ik heb het gedaan. Heb er zelfs van genoten. Het was in de week, dat de leider van het Georgische verzet van Texel werd begraven/gecremeerd. Om de oude vuurtoren is een nieuwe gebouwd en op "4" kun je de kogelgaten van het gevecht in 1945 nog in de oude muur zien. Heel indrukwekkend. Ook het uitzicht trouwens.
Terug op "1" waren er souvenirs. Nu ben ik daar normaal niet zo van. Maar dat schuddingetje..... ik heb er nog nooit een gehad. Geen kerst met sneeuw of wat dan ook. Deze is met glitters, stralend dus. Dat paste bij mijn gevoel, toen ik boven stond. Dus ik heb hem meegenomen, om het stralende gevoel vast te houden.

Evenwicht hersteld

2010-08-10T23:03:00.001+02:00

Soms denk je, heb ik gemerkt, dat je lekker in je vel zit en kom je er later achter, dat dat toch niet zo heel erg het geval was. Dat is op zich niet erg, want dan moet je nu eenmaal even door een stukje leven heen.
De afgelopen jaren, soms denk ik 7 en soms denk ik, nou 7, waren het er niet meer?, waren heftig.
Steeds als ik dacht, dat ik tot rust kon komen, had het leven weer iets anders voor mij in petto. Dat verrijkt en leert etc. Klopt helemaal. Aan de andere kant is een periode van iets meer evenwicht en rust, goed voor de rijping van geest en mens.
Wat ik persoonlijk tot gisteren nog al vervelend vond, is dat je het aan mijn lichaam ook kunt zien, dat het "even zwaar" was. Mijn lichaam wordt dat dan ook. [Hier helpt de overgang dan ook nog eens een handje aan mee.]
Sinds gisteren denk ik daar anders over. Momenteel maak ik een innerlijke rijping door, waar ik erg blij van ben. Hierdoor ben ik meer tevreden met mijn lichaam en geest. Blijkbaar kom ik, tot nu toe, zware tijden sterk door, door iets minder goed naar mijn "voldane gevoel" te luisteren. Maar............... de tijden zijn veranderd en mijn gevoel en wijsheid ook.
Het wordt nu tijd om de, achteraf gezien, een jaar te vroeg opgedane kennis vanuit mijn online cursus om af te vallen vanuit aandachtigheid te gaan toepassen. Ik voel dat het gaat lukken en dan ben ik weer een stap verder. Ik zie er naar uit.

Het leven is leuk én ...... ik geniet ervan.

Herdenking, bevrijding en daarna

2010-05-05T22:15:00.002+02:00

In deze tijd van bewust nadenken over vele aspecten van het leven wordt in mijn beleving het verleden en de lessen die we er uit kunnen trekken, doorgetrokken naar het heden en de toekomst.
Vaak moet ik denken aan het verhaal van mijn oma. In het begin van WOII in Nedereland was er een plan om de dijken in Nederhorst den Berg door te prikken. Daarom moesten ze allemaal de volgende dag op Crailo verzamelen en zou iedereen naar de kop van Noord Holland verplaatst worden.
Het gezin van mijn oma bestond toen uit een vader en moeder en ik denk 12 kinderen. Oma was erop voor bereid dat ze niet bij elkaar bleven, want waar laat je zo'n club. Maar uiteindeljk hebben ze opvang gevonden in een feestzaal bij elkaar. Die nacht heeft ze voor iedereen rugzakken gemaakt, uit oude lakens, waarin ze spullen. Ook trok ze ieder kind drie stel kleding aan. De dijken zijn niet doorgeprikt en na enige tijd keerden ze huiswaarts. Hoe anders had het leven van het gezin kunnen verlopen door de oorlog. En dit is voor wat anderen beleefden in WOII dan nog maar een heel licht oorlogsvoorbeeld.

Er zijn heel veel verhalen over Oma en haar gezin te vertellen over de oorlog. Toen zij later ver in de tachtig boeken luisterde, had ze pas de tijd om zich te realiseren hoeveel vrouwen met haar in die oorlog dagelijks haar strijd streden voor het dagelijks bestaan van haar gezin.

Nog niet zolang geleden heb ik zelf het boek van Fout geboren van Bas Kromhout gelezen. Voor mij werd toen pas echt invoelbaar hoe lastig het is om na zo'n oorlog de samenleving weer op te bouwen. Sinds die tijd realiseer ik me steeds meer hoe oorlog ook op dit moment vele gezinnen en samenlevingen ontwricht en hoe lang het kan duren voor er weer een "normale" samenleving is.

Daarom is belangrijk, ook in het klein, aan damage control te doen. Maar niet tegen elke prijs. Want iedereen heeft recht op een fair en goed leefbaar leven, zolang dit niet ten koste gaat van een ander!

Mijn voorjaarsschoonmaak is in volle gang!

2010-03-31T11:05:00.002+02:00

Het afgelopen jaar was een heel heftig jaar. Als ik eerlijk ben zijn mijn afgelopen jaaaaaren heftig geweest. Op het moment werk ik heerlijk aan rust door te focussen, de juiste keuzes te maken en dingen te verwerken.

De afgelopen verkiezingen heb ik, merk ik heel goed gebruikt om mijn recente politieke ervaringen een juiste plek te geven. Frappant is het wel, dat dit vaak eerst veel activiteiten, durf en er door heen gaan vereist. Maar .............. dan lukt het me ook. Dat weet ik en daardoor heb ik die energie ervoor. Ik zit ook goed in mijn vel, want ik leef gelukkig weer voor een groot deel vanuit mijn vertrouwen op mijn gevoel.

Vanochtend las ik iets in de lokale krant, waardoor ik mij zeer bewust werd van mijn betere emotionele afstand van de politiek. Er stond iets over een buurt in, dat indertijd onder mijn verantwoordelijkheid lag. Dit keer was ik oprecht blij, dat een ander dit op ging lossen. Afstand nemen, los laten en verwerken is zo gek nog niet!

Omatriarchaat en de kracht van mijn oma

2010-03-26T10:44:00.012+01:00

Op mijn blog heb ik het er nog niet over gehad, maar ik maak er graag vandaag een begin aan:. ik kom, zeg ik vaak, uit een Omatriarchaat.
Ik heb nl. het genoegen om kleindochter te zijn van een in mijn ogen hele bijzondere vrouw.
Mijn oma is van begin vorige eeuw en zij werd gelukkig 93 jaar. Hierdoor heb ik haar 40 jaar mogen meemaken. Bijna elke dag nog merk ik, wat ik van haar heb geleerd en hoe waardevol dat is.
Ook mijn zoon, die haar bijna 15 jaar meemaakte en haar ook regelmatig bezocht, heeft veel van haar geleerd.
Er is zoveel over haar en door haar te vertellen. Vandaag vast een korte introductie.
Mijn oma kreeg 15 kinderen binnen 19 jaar en daar zaten ook nog wat miskramen tussen. Een voordeel had ze, vertelde ze vaak, ze was na de 15de bevalling in een keer door de overgang heen. Zij leidde haar gezin en wist voor ieder kind een persoonlijke benadering te vinden, waar de tijd dat toe liet. Het huishouden had ze strak georganiseerd en ze combineerde dat met lekker koken. Van feesten maakte ze graag een gezellig moment. Dat vond ze belangrijk en ze genoot er ook van. Wanneer je in die tijd van krapte in de dertiger jaren en de Tweede Wereldoorlog zo'n gezin leidde, dan leed je ook wel eens. Doordat mijn opa, naast zijn zaak, ook organist en dirigent van de RK kerk was, was er ook veel muziek in huis.
Mijn moeder is de derde van de vijftien en ik ben een van de oudste kleinkinderen en de oudste kleindochter. We zijn met velen. :-)
Zo'n 30 kleinkinderen (ongeveer x 2) en de generatie erna heb ik niet meer geteld. Het zijn er denk ik tussen de 50 en 70?
We kennen elkaar allemaal redelijk goed. Dit komt doordat we in onze jeugd kerst, pasen verjaardagen etc elkaar vaak zagen. Want oma hield van gezeligheid en helemaal op feestelijke momenten. Met kerst werd er ook veel gezongen, vierstemmig bij de piano van opa en na zijn overlijden speelde een van mijn ooms. Haar eigen verjaardag bleef tot op het eind een niet te missen jaarlijks feest.
Mijn eigen verjaardag vierde ik ook bij voorkeur mèt mijn oma. Het was ook extra feestelijk, dat ik mijn doctoraalbul haalde in het bijzijn van mijn oma. (Hoewel de dag niet helemaal zo stralend was, doordat mijn vader toen net overleden was)

Het rijkste dat ik van mijn oma meegekregen heb is haar levenshouding en haar levenswijsheid.
Zij haalde graag het optimale uit het leven, maar in ieder leven zijn er grenzen. Als ze in haar ogen ongewenste grenzen tegenkwam, dan bevocht ze die krachtig. Wanneer ze merkte, dat dit zinloos was, omdat het bijvoorbeeld niet in haar macht lag om dat te veranderen, dan kon ze de situatie ondanks alles accepteren en daarvan uit weer het beste maken. Zo knap! Zo wijs! Dank!

Oma's versje in mijn Poezie-album

Als je iedere nieuwe dag

Aanvangt met een blijde lach,

Als je met een blij gezicht

Aan je werk denkt en je plicht,

Als je zonder veel gepraat

Andren helpt met woord en daad,

Als je steeds naar beter streeft

Heb je niet voor niets geleefd!

Uitbreiding van mijn recensies

2010-02-26T16:01:00.002+01:00

Vanaf zeer binnenkort zijn mijn recensies niet alleen meer te lezen op http://www.damespraatjes.nl/, maar ook op http://www.stichtingstiefmoeders.nl/ De eerste recensie is ook direct de aanleiding.
Het boek Samen gesteld had ik gelukkig ontdekt, toen ik erg stoeide met mijn leven in mijn stiefgezin. Dit boek heeft mee toen veel steun en inzicht gegeven, Hierover heb ik op Damespraatjes mijn eerste recensie geschreven: http://www.damespraatjes.nl/content/view/559/
Nu heb ik als eerste recensie voor de Stichting Stiefmoeders ook een recensie geschreven over dit boek, maar iets meer nog vanuit mijn stiefmoederschap en direct voor de stiefmoeders. Bovendien merkte ik, wat het boek inmiddels al voor me en met me gedaan heeft. Gelukkig kan een mens een leven lang leren en zich ontwikkelen.
Maar hoe dan ook, ik blijf het een uitdaging vinden mijn stiefgezin.....

Ik zie het voorjaar!

2010-02-21T22:37:00.002+01:00

Het was een drukke maand, waardoor ik minder aan het bloggen toe kwam. Eigenlijk kwam het ook een beetje door het weer..... Ik vind het een beetje zwak van mezelf, maar ik was die kou en die sneeuw heel erg zat. Ik kon me niet herinneren, dat het zolang wit en koud was.

Echt, ik heb er over zitten piekeren, of dat eerder zo was. Ja, in het jaar, dat mijn zusje geboren werd, 1963 was het ook erg koud. Ik woonde toen in een zo'n portiekflatomgeving. Dat was prima als kind. Want bij ons achter was heel veel speelgelegenheid. We hadden een zandbak, een klimrek, een groot plein, veel gras en bosjes (voor de beestjes, die we in onze jampotjes deden). Ik heb er werkelijk heerlijk gespeeld.

In dat jaar dat mijn zusje geboren werd, hadden ze het plein onder water laten lopen en hadden we er schaats- en priksleewedstrijden. Dichtbij ons waren ook vijvers, waar we al jong zelf naartoe konden om te schaatsen, maar met 4 jaar was het ijs direct achter het huis ook wel prettig. Volgens mij had ik een gedeelde plaats bereikt met het prikslee rijden. Dus kregen we allebei een half zakje snoep. Het was leuk, weet ik nog.

Van later herinner ik me ook nog wel koude winters. Uit de tijd van de lagere school. We moesten buiten altijd eerst netjes in de rij en dan mochten we naar binnen. Als er sneeuw lag moest ik mijn regenlaarzen aan met van die bamasokken. Oranje waren die geloof ik. Volgens de reclame hield je daar droge en warme voeten in. Als ik dat ergens hoorde of las, dacht ik altijd: "Dan zal ik wel de verkeerde bamasokken hebben". Tjonge, wat heb ik op dat speelplein een koude voeten in die laarzen gehad.

We maakten dan ook van die leuke, lange sneeuw glijbanen op het speelplein. Wij meisjes konden ook lang op een tegel staan, net zolang tot we van de sneeuw een spiegelgladde bobbell op de tegel hadden gemaakt.

Maar alle leuke herinneringen op een rij: ik was het zat. Gisterenochtend wist ik niet wat ik zag: weer sneeuw.... Maar vandaag was het weg. Ik heb heerlijk een uur getuinierd in de voortuin. Door de dood van mijn moeder in het najaar, was daar nog wat achterstallig werk. Het was heerlijk om zo buiten weer bezig te zijn. Je voelt en ruikt toch het voorjaar al komen. En ….. ik zag het ook. Al tuinierend kwam de ontluikende lente vrij.

Ik ruik het voorjaar!

2010-01-20T14:50:00.001+01:00

Zojuist liep ik even naar de postbus om de post te halen. Ik werd echt heel gelukkig buiten. Het leek me de laatste tijd puur onmogelijk om nog deze maand het voorjaar op te snuiven, maar zojuist is het gebeurd. Koesterend in de zon en genietend van de knoppen in de natuur, die je overal ziet staan, heb ik mijn tochtje gelopen.
Heerlijk! Nog 2 maanden en dan gaan de banen weer open.

Authenticiteit kan ook te ver gaan.

2010-01-16T09:43:00.025+01:00

Eigenlijk sinds het debat over Irak loop ik als maar te malen. Wat irriteert me zo, waarom erger ik me en toch bleef ik, deels slapend :-)), kijken? Ik weet nog wel, dat ik helemaal wakker en helder was, toen Femke Halsema aan Wouter Bos vroeg, waarom hij op dat moment zo lachte? Dat lachen stond nl. haaks op zijn woorden, maar gaf een zeer ongemakkelijk gevoel weer, waardoor ik me afvroeg, wat er allemaal echt speelde.
Het onderwerp leek me belangrijk genoeg om er serieus mee om te gaan. Niet alleen het onderwerp, maar ook de situatie. Regeren in deze tijd in Nederland is heel belangrijk en als een regering wat zwakker wordt, dan hebben we daar als burgers last van. Dus volgens mij was het in het kwadraat belangrijk. Nu begrijp ik ook wel dat je dan misschien wat minder slaap hebt gehad enzo en dat er misschien opluchting ontstaat doordat je merkt dat alles door kan gaan, maar dan nog. Al was het alleen maar, dat er toch omgangsvormen in debatten bestaan. ( Niet alleen in debatten trouwens.)
Als dan veel mensen hun slaap minderen om het nationale debat te volgen, wil je op zijn minst een scherp maar ook stijlvol debat zien.

Deze week trof me nog iets anders. Ik zat te werken en werd gebeld door het ziekenhuis. Ons ziekenhuis heeft tegenwoordig twee vestigingen en die informatie-uitwisseling onderling loopt niet goed. Dat weet iedereen. Als je bij een arts in de ene vestiging bent geweest, dan kan een arts in de andere vestiging de uitslagen niet zien en moet je dat persoonlijk vertellen. Anders kan er weleens iets misgaan. Ik ging er tot nu toe vanuit, dat de communicatie binnen een vestiging over een patiënt wel werkte... Tot de telefoon ging van de week.
Waar of ik met mijn moeder bleef, want we hadden toch een afspraak? Nu is mijn moeder iets meer dan 2 maanden geleden in datzelfde ziekenhuis overleden. Toen ik dat zei, vroeg de assistente of ik nog wel eens in het ziekenhuis kwam. Ik vond het een verrassende vraag en vroeg waarom ze die vraag stelde. Dat kwam, omdat ik dan even langs de ponsplaatjes afdeling kon gaan en mijn moeder als overleden melden. Terwijl ze me dit zei, zag ze gelukkig ook wel in, dat dit een beetje vreemd was. Waar was mijn moeder ook weer overleden?
Gelukkig belde de arts me later nog terug om excuses aan te bieden, volgens mij ligt dat meer bij de ziekenhuisorganisatie zelf, en een en ander nog even na te praten. Dit waardeerde ik zeer, want Dr. Van Rees heb ik als een wonder in de medische wereld ervaren. Wat een prettige arts.

Gisterenavond ging ik naar een Nieuwjaarsreceptie. De afgelopen 2 jaar waren dat steeds regionale bijeenkomsten op een aansprekende locatie met prominente sprekers. Fris, helder, open naar de buitenwereld en kwaliteit en gezag uitstralend. Vlak voor de verkiezingen verwachtte ik dat dit jaar weer. Maar de uitnodiging was al wat beperkt. Alleen voor de lokale leden. Terwijl er kandidaten zouden worden gepresenteerd. Beetje van binnen naar buiten denken dacht ik nog. Toen ik er heen fietste door de mist, had ik last van tranende ogen en natte haren. Opeens vroeg ik me af, waarom het was, waar het was.
Ik ging nl. naar een club verstokte rokers. Er wordt zelfs gerookt op kantoor, terwijl men een vertegenwoordigende voorbeeldfunctie heeft. Ik kon me niet voorstellen, dat ook in dit geval de mode authenticiteit van 2010 zover zou gaan, dat ik naar een rokerige Nieuwjaarsborrel op stap was. Het was wel in een klein café. Daar was het anders nooit. Maar de landelijke club waar dit een afdeling van was, is toch erg voor het rookverbod. Ik ook, want ik heb er gewoon last van. Drie dagen hoofdpijn na aanwezigheid in een rokerige ruimte is niet fijn. Daarom ben ik een van die mensen, die zo blij zijn met het rookverbod.
Hierbij kwam nog, dat ik 's middags een leuk mooi zijden bloesje had gekocht voor de receptie. Daar ga je in 2010 toch niet meer en publiek mee in de rook staan? En stel dat je iemand wilt zoenen? Wie zoent er nu graag een asbakje? Ik niet. Maar toen ik de deur open deed, kwam toch echt de rook me tegemoet. Ik zag overal de asbakken staan. Ik wilde niet over een nacht ijs gaan. Dus ik heb nog gevraagd aan de serveerster of er gerookt mocht worden. "Ja", zei ze stralend. "Dan ga ik weer", was mijn antwoord. "Jongens Gelukkig Nieuwjaar!" heb ik nog geroepen. Toen ben ik, nadat ik mijn fiets weer los had gemaakt van het hek, weer in de mist naar huis gegaan.

Aan het ontbijt zat ik net te bedenken wat er deze week was gebeurd en wat deze drie gebeurtenissen met elkaar verbond voor mijn gevoel.
Mijn zoon zei me al eerder dat Authenticiteit erg in is op het moment. Ik vind het ook erg belangrijk, dat mensen en organisaties zich natuurlijk gedragen. Maar een beetje zelfreflexie en hierdoor wat maatschappelijk polijsten van het "eigen ik" is bij Authenticiteit toch wel belangrijk merkte ik deze week.

Iedereen leert weer anders

2010-01-13T09:27:00.002+01:00

Was laatst even lekker op de thee bij mij zoon en we zaten gezellig bij te praten. Zo kwamen we op het onderwerp: Leren. Het is mooi om te zien, hoe iedereen anders leert. Maar ook hoe mensen soms denken dat iets, waar anderen jaren over doen, in een of twee avonden toch te leren is.
Jelle bracht in herinnering terug de dag dat hij voor het eerst naar groep 3 ging. Dat is nu al ruim 20 jaar terug.
Hoewel ik in die tijd full time werkte, was ik op de dag dat hij voor het eerst naar groep 3 ging thuis. Ik wilde graag mee maken, hoe hij, naar mijn verwachting, enthousiast uit de klas zou komen.
's Morgens hadden we hem samen weg gebracht. Na 2 jaar in hetzelfde lokaal te hebben gezeten, ging hij dan toch nu zelfs in een keer 2 lokalen verder. De tocht naar groep 8 was naar ons idee die ochtend echt begonnen.
De opstelling in de klas was ook iets anders en er was na 2 jaar een nieuwe juf. Ze zagen er allemaal vol verwachting uit, de leerlingen van groep 3. Tussen de middag gingen in die tijd nog de meeste kinderen naar huis. Dus stond het vol met ouders in de gang. Wij waren niet de enigen, die deze maandag in staat waren om hun kind samen op te halen. Het was dus druk in de gang. Druk met ouders, die vol verwachting hun kind na een eerste ochtend "leren" op gingen halen.
Ja, dat is wel iets anders dan in deze tijd. Onze kleuters hebben nog net wat meer kunnen kleuteren. Natuurlijk hebben ze zo gespeeld, dat ze voorbereid waren voor groep 3, maar er was beslist een andere ruimte dan nu in het lesprogramma om je als kleuter te kunnen vermaken op de basisschool.
Het leek in die gang wel nooit 12 uur te worden. Maar ja, daar kwam die klas dan naar buiten. Van onze zoon spatte het enthousiasme er niet echt van af. "Hoe was het?" "O, groep 3. Best leuk, hoor." Voor een kind dat normaal altijd heel enthousiast was, vonden we dit toch een opvallende reactie. We zijn eerst maar naar huis gelopen en hebben er aan de lunch verder over gesproken. Nou ja, gesproken, zo'n half Groningse zoon kan soms ook wel wat minder spraakzaam zijn.
Toen we vroegen of hij ook had leren lezen, keek hij ons ietwat geïrriteerd aan. "Nee." Nadat we iets verder door hadden gevraagd, bleken wel de woorden Boom en Roos geleerd te zijn. Maar dat was volgens hem niet Lezen. Hij had verwacht, dat de juf hem een soort trucje had geleerd, waardoor hij tussen de middag de krant en een boek kon lezen. Daar moest hij dus nog even zijn best voor doen. Dat viel hem even tegen. Maar het is hem uiteindelijk goed gelukt :-))
Wel zei hij me, bij dat kopje thee, dat hij later ook vaker nog het gevoel had: "Vertel me nu de truc maar, dan kan ik het gaan doen." Hij leert makkelijk, maar soms vraagt iets leren ook wat inspanning en tijd.

Mijn moeder had het geweten...........

2010-01-08T18:05:00.000+01:00

De dag 2 januari vind ik altijd een fijne dag. Natuurlijk is de herfst leuk en warm. Smaakt de chocolademelk goed bij een lekker boek. Dat doet het glas wijn ook trouwens. Dan wordt het verderop in het jaar donkerder en kouder. Dit doet mij dan dikwijls aan mijn vader denken.
Mijn vader reisde dagelijks met de trein naar zijn werk. Van Weesp naar Amsterdam Centraal. Net als vele andere vaders in die tijd. Ik denk dat hij rond kwart voor acht vertrok en zo rond half zes, kwart voor zes weer thuis was. Daar hoorde je hem nooit zo over, maar vanaf half november tot het weer lichter werd wel. "Ik lijk verdorie wel een mol", mopperde hij dan. "Ik ga met donker weg en ik kom met donker thuis. Eigenlijk zie ik de hele dag amper daglicht."
Natuurlijk zijn er in deze donkere tijd van het jaar vele gezellige en sfeervolle dagen. De boomtraditie bestaat er niet voor niets, maar toch ben ik altijd erg blij als dat allemaal weer voorbij is.
Wanneer op 2 januari er een vers jaar voor me ligt met een aantal maanden, waarin amper verplichtingen zijn, heb ik altijd een lekker gevoel van ruimte. Je hoeft alleen maar naar het voorjaar toe te glijden. Dat wordt makkelijker en aantrekkelijker, doordat de dagen gaan lengen. Heerlijk is het als je op je terugtocht van je werk merkt, dat het langer licht is. Daar word ik altijd weer vrolijk van. Maar dit jaar voel ik dan ook goed mijn gemis.
Mijn moeder was nl. altijd een soort weervrouwtje. Ze volgde de weersontwikkelingen heel scherp. Niet alleen de weersontwikkelingen, maar ook de opkomst van de zon. Dus als ik dan naar huis reed en genoot van het feit, dat het weer lichter was of leek. Dan belde ik mijn moeder. "Ja, kind", zei ze dan, "dat kan kloppen, want de zon gaat alweer ... minuten later onder."
Ik vroeg me vandaag af: "Klopt het dat het alweer wat langer licht is? Zie ik het goed?" Vandaag blijft het bij die vraag. Want ik weet het niet zeker. Mijn moeder had het geweten .............

Mooi bezoek

2009-12-24T15:02:00.005+01:00

Gisteren kregen we bezoek van een van de nog 7 levende zussen van mijn moeder. Mijn tante kwam met haar man even napraten over mijn moeder en alles wat er gebeurd was.
Die middag was al een lastige middag voor me. Ik was weer de post op wezen halen in het verzorgingshuis en zag daar de prachtige gedekte tafels voor het kerstdiner. Het kerstdiner, waar mijn moeder zo naar uitgekeken had. Maar al ruim anderhalve maand voor dat kerstdiner, is ze ons ontvallen.
Ik dacht nog zo, dat ik het goed gepland had en dus die tafels niet zou zien. Maar dat was dus niet zo. Ik zag ze wel. Het was weer net zo verzorgd en warm als alles in dat verzorgingshuis is. Het is echt een compliment waard. Terwijl ik die kerstsfeer opsnoof, kwam ik de vriendin van mijn moeder tegen. Die vrouwen hebben in zeer korte tijd een prachtige vriendschap opgebouwd. Ik schoot helemaal vol.
De weg terug op de fiets liepen de tranen over mijn wangen. Het voelt ook wel goed, omdat regelmatig mee te maken, maar het is ook gevoelig. Ik weet wel, dat ze voor hetzelfde geld half verlamd en niet meer in staat om te spreken in een verpleeghuis had kunnen zitten. Maar die bloeding had ook weg kunnen blijven. Toch?
Door al die emoties, was het extra fijn om met deze oom en tante een en ander te kunnen bespreken. Van mijn vele tantes, is dit ook de tante die bleef werken, nadat ze kinderen had gekregen. Zo is ze voor mij altijd een van mijn rolmodellen geweest, waar ik me aanspiegelde. Heb ik haar ook verteld gisteren. Was een fijn bezoek.

Voorjaar voelt toch al dichterbij

2009-12-14T13:34:00.002+01:00

Het lijkt hier winter te worden. Dat hoort ook bij deze tijd van het jaar. De donkere periode voor kerst, waardoor mijn vader altijd verzuchtte: "Ik lijk wel een mol! Ik ga met donker weg en ik kom met donker weer thuis."

Op het moment, dat de nachtvorst echt aangekondigd wordt, vraagt dat ook enkele handelingen. Zoals het aftappen van de waterkranen. Wij waren daar gisteren niet alleen mee bezig. Diverse buren waren ook hiermee aan de gang. Zo voor de kerst heb je dan al snel wat gesprekstof. Je ziet elkaar ook minder, door de kou en alle familie aangelegenheden van de decembermaand.
Ik vond het leuk om te ontdekken, dat ik niet de enige ben die bij het afsluiten van de kraan een lentegevoel krijgt. Eerst rond je de zomer af met de herfst, maar als het dan eenmaal koud is, komt de lente er weer snel aan. Heerlijk!
Ik houd best van koude, maar de tinteling van de het voorjaar is toch het mooiste wat er is.
Door de knop van de Magnolia te plakken naast de waterkraan zie en voel ik de lente. Heerlijk.

Kwetsbare ouderen

2009-12-07T21:31:00.002+01:00

Net naar Netwerk op 2 gekeken over de Kwetsbare ouderen. Dat zit me nu als ik politiek maatschappelijk actief ben ook zo dwars. Als fit mens denk je te weten wat een kwetsbare oudere nodig heeft. Daarbij wordt vanuit het heden gedacht met angst in het lijf voor de eigen toekomst op termijn. Maar heeft zo'n fit beleidmakend mens wel eens de echte rust en tijd genomen om zich in het leven van een Kwetsbare oudere te verdiepen?
Volgens mij gebeurt dat veel te weinig. In het zakenleven, waar men gewoon meer geld kan verdienen door van buiten naar binnen te denken, vanuit de klant te denken etc etc gebeurt het al niet, laat staan elders. We willen met zijn allen graag charitatief goed doen. Maar dan wel op onze manier. Hiermee zorgen we ervoor, dat die mensen, die ook geen zin hebben om om zorg te vragen, het kunnen vragen tot ze een ons wegen. Want de zorg die zij wensen is er gewoon niet. Wij vinden dat het wel anders kan.
Zolang mogelijk thuis wonen en dat liefst zelfstandig klinkt heel mooi. Zolang iemand fit is, gaat dat redelijk. Maar wanneer er gekwakkeld wordt, is het leed niet te overzien. Dan moet je bijna letterlijk zoals mijn moeder eerst ondervoed in het ziekenhuis komen én kinderen hebben die zeggen dat je dit niet nog een keer met thuiszorg gaat opvangen, om in een verzorgingshuis terecht te komen. Niet eens een in je eigen woonplaats, maar gelukkig word je wel goed verzorgd. (Die thuiszorg kan er overigens ook niets aan doen, zij krijgen ook maar die paar centen die we er van de belasting voor over hebben)
En dan leven we in zo'n relatieve welvaart. Volgens mij zijn we ook allemaal alleen bereid om hier meer geld voor vrij te maken, als een van onze ouders een kwetsbare oudere is. Dat is volgens mij niet de oplossing.

De decembermaand verzacht

2009-12-04T22:20:00.001+01:00

Het is verbazend, wat voor een uitwerking zo'n donkere periode in de laatse maand van het jaar toch altijd weer heeft. En nu is het eigenlijk nog maar pas begonnen. Ik realiseerde me, dat het gisteren 1 maand terug is dat mijn moeder overleed. Het klinkt raar, maar door mijn vaders dood heb ik al ervaren dat je met de zgn. hele periodes iets afsluit in je rouw. Het wordt iets lichter. Hoewel ik het er gisteren, toen ik de post ophaalde in het verzorgingshuis en ik haar "tafeldames" zag scharrelen in hun apartementen, best moeilijk mee had.
Morgen ga ik ook voor het eerst van mijn leven Sinterklaas vieren zonder zijn moeder. Ik vond het altijd zo'n fijn feest, omdat het bij ons thuis het meest ongedwongen feest was. Daar speelde de kerk geen rol in en ik hoefde geen zondagse kleren aan, die prikten. Ik mocht gewoon mezelf zijn en de anderen waren dat ook. We aten gewoon iets dat iedereen lustte, we zongen en hadden het heel gezellig.
Dat hebben we morgen ook. We gaan morgen een goede doorstart maken met het leven na (o)ma. Ook zondag hebben we het leuk gehad met de zoon van Martin. Alles wordt weer wat rustiger. Dat mocht ook wel.
Heb vanavond ook mijn zusje nog even gebeld. Die reageerde nergens op, en dat is nu wel onhandig, mijn broer ook trouwens. Maar zij had gewoon een nieuwe laptop etc etc . Even bellen werkt wel goed dan.
Net lekker voetbalvrouwen gekeken en nu gaan we dichten. Heb al drie pakjes ingepakt, maar dacht... ff van me afschrijven.
Vaak verlang ik in december naar 2 januari, want dan gaan we lekker echt beginnen met het nieuwe jaar en dus ook op weg naar de zomer en het licht.
Nu merk ik dat ik deze maand even nodig heb om alles wat rustig te verwerken. Rouwpijn is vaak zo rauw. Je kunt er niet om heen, ik ga er ook dwars door heen. Met steun en het vertrouwen, dat het goed komt. Dat zei ik ook altijd tegen mijn moeder, als ze het moeilijk had.
Dit jaar kan ik dat warme gevoel van de decembermaand wel goed gebruiken. Ik ga me erin koesteren.

Nog niet gedrukt wel al op de site bij Trouw

2009-11-30T11:43:00.000+01:00

Ook deze maand is er een schrijfwedstrijd in de Trouw. Ik heb er weer aan meegedaan. Het was en is ook zo'n lekker onderwerp! "Mijn ex". Lezers van mijn blog, zullen wel begrijpen, dat dit geen onderwerp is dat ver van mij af staat. Drie weken heb ik er over lopen kauwen, welk aspect ik zou kiezen. Want hierover kan ik wel een reeks van 10 boeken schrijven.
Ik ben dus maar aan het begin van het "exdom" begonnen. Kan ik daarna altijd nog verder schrijven en putten uit een ontuiputtelijke bron.

Ben benieuwd wat jullie er van vinden. Laat het weten.

5 december wordt een bewogen avond dit jaar

2009-11-24T16:57:00.003+01:00

Sinterklaasavond is vaak al een avond met veel dimensies. We krijgen dikwijls de mooiste gedichten en/of suprprises waaruit waardering voor elkaar en meeleven met elkaar blijkt. We vieren het nooit met zo'n grote groep, maar wel met een hechte. Mijn mooiste Sinterklaasavond tot nu toe is mogelijk die van 7 jaar terug.

Zeven jaar terug zat ik in een vrij vers scheidingsproces. Het convenant werd kort na Sinterklaas definitief afgerond. Toch wilde ik met mijn zoon Jelle en mijn moeder de Sinterklaasavond niet zo maar voorbij laten gaan. We hebben daarom het toch met zijn drietjes gevierd.

Eerst vierden we het steeds met zijn vijven, maar mijn vader was al 14 jaar dood, toen mijn scheiding speelde. Dus de laatste jaren van mijn huwelijk vierden we het met zijn vieren. We maakten er altijd een hele ontspannen en gezellige avond van. Prachtige surprises en treffende gedichten waren steeds aanwezig. Emoties horen bij ons bij Sinterklaas. Ik ervaar het vaak als een feest van verbondenheid.

Zeven jaar terug waren er geen surprises, niet veel cadeaus, maar ik heb nog nooit zo'n fantastische Sinterklaasavond gehad. Zulke treffende gedichten, zoveel warmte, zoveel ontroering en hierdoor zoveel verbinding.

Nu gaan we ook weer een hele, speciale Sinterklaasavond tegemoet. Allereerst doordat mijn moeder er nog maar kort niet meer is. Ik heb wel 2 marsepeinen dingen, die ze al gekocht had en ik zal ze vergezeld van een mooi gedicht in de zak doen. Ze zal die avond zeker in gedachten zeer aanwezig zijn en dat zal voor een speciale dimensie zorgen. Maar ook mijn stiefzoon zal er niet zijn. Hij heeft al andere plannen en had niet eerst even overlegd. Ik zie de pijn bij mijn vriend, maar het is niet anders. Ook voor mijn zoon lijkt het minder leuk zo.

We hebben met zijn drieën, we zijn een sterk trio, via http://www.lootjetrekken.nl/ een lootje getrokken en ook deze Sinterklaasavond zal net als zeven jaar terug een hele aparte emotie kennen. Dus naar deze waardevolle avond kijk ik graag uit.

"Retreat" tweet en ik twitter: KerensavdDouw

2009-11-17T14:03:00.002+01:00

Ik zat er al een tijdje over na te denken. Ga ik ook op twitter of niet? Nu hoorde ik van mijn uitgever van http://www.damespraatjes.nl/ zulke enthousiaste dingen erover, dat ik toch ook ben begonnen. Het geeft me nu al plezier!

Sinds midden jaren 90 ben ik al actief op het net, maar ik voelde me zojuist toch even wat digibeet. Dan merk ik ook, dat ik van de generatie ben, dat ik om hulp te vragen liever bel, dan mail of nu twitter. Maar ik ben op Twitter!
Zojuist heb ik zelfs al mensen verwelkomd en mensen gedaggezegd bij twitter, dus het gaat leuk. Ben benieuwd hoe het allemaal gaat werken.

Terwijl ik dit schrijf tweeteren mijn grasparkieten Rie en Triet naar de band Retreat vrolijk er op los. Dus als ik er niet uitkom, volg ik hen. :-))

Het is wel fijn om nu even hier mee bezig te zijn, want ik merkte gisteren wel, dat de laatste twee weken na het overlijden van mijn moeder er flink zijn in gehakt. Ondanks dat het niet zo goed meer met haar ging, had niemand verwacht dat het zo snel zou gaan. Jammer voor haar en voor ons.
Maar wat is er dan leuker dan een nieuw communicatie medium te gaan gebruiken om zo nog makkelijker met mijn lezers en lezeressen hier en op http://www.damespraatjes.nl/ contact te kunnen leggen en houden.

Lees me en reageer! Mijn Twitternaam is KerensavdDouw :-))

Zingen helpt

2009-11-08T23:14:00.002+01:00

Mijn moeder is overleden. Zomaar, niet helemaal onverwacht, maar wel helemaal overleden. Dat is een rare gewaarwording. Ook al kwakkelde ze al langer en wist ik, dat het eraan kon komen. Als het moment dan daar is, kijk je toch vreemd op.

Daar heb je dan ook weer niet zo heel veel tijd voor, want je moet handelen. Er moet van alles georganiseerd worden. De eerste uitdaging was al, dat wat wij wilden niet overeenkwam met de rayonindeling van de begrafenisverzekering van mijn moeder. Maar daar hebben we ons niet door in de war laten brengen.

We kregen ook met meevallers te maken. We hadden zowaar voor beide bijeenkomsten in de kerk een koor. Zonder dat we daar erg moeite voor hoefden te doen. Fantastisch was dat. Want zingen, dat hoort hoort nu eenmaal bij ons.

Vroeger was mijn moeder wel kritisch en dan durfde ik niet altijd voluit te zingen. Maar op het koortje bij onze non kwam ik wel los. Als ik de laatste tijd wel eens met mijn moeder naar de kerk ging, werd het zingen me soms wat moeilijk gemaakt, door de vele emoties, die ik dan voelde voor mijn kwakkelende moeder.

We hadden dus zeer zorgvuldig alles, en zeker de muziek, uitgezocht. Ik zag er wel tegenop, want ik vermoedde dat het veel bij me los zou maken. Dat deed het ook, maar het gaf me ook erg veel kracht. Ik kan me niet herinneren, dat ik zo vrij gezongen heb. Natuurlijk ging het soms even niet, het Ave Maria en In paradisum... daar heb ik voorzichtig mee gezongen, maar de vele andere gezangen gingen prima. Ik voelde me er ook sterk door worden.

Fijn Ma, dat je ons zoveel muziek hebt meegeven. Dank je wel

Gender is always there

2009-10-31T19:32:00.003+01:00

Op weg naar mijn sollicitatie sprak ik nog een vriendin van mij. Zij stoeit met een plek op een kieslijst en ik ondersteun haar, met plezier helaas want het was beter geweest als het niet nodig was, in haar proces. Vrijdag gaan we nog meer raad en daad halen en de week daarop hebben we een "team"overleg.
Zij had deze situatie al voorzien, maar ik kon me niet voorstellen, dat het werkelijk zo erg, weer, zou zijn. Het was en is nog erger dan we vreesden, met dit verschil: we hebben er zin in!

Ik ging vrij opgeruimd naar mijn sollicitatiegesprek. Ik bracht een ruime kennis en ervaring mee en was de enige vrouw, daar hadden zij weer zin in. Toch fijn, dat je dan weer zo onbevangen je eigen "ellende" tegemoet treedt. Want hoe lang werk ik nu al niet en hoe vaak ben ik al niet tegen gekomen, dat wanneer een baas zei, dat hij open was, hij dit juist niet bleek te zijn in de dagelijkse praktijk. Juist die baas met de deur open en de droppot op het bureau bleek de ergste gesloten en onbenaderbare baas. Dus als een bedrijf vraagt om een vrouw, dan weet je eigenlijk al, dat je erg op je hoede moet zijn. Gelukkig was ik het niet.
Het gesprek liep eerst goed, toen minder, dat is besproken, waarna het beter ging. Okay, we hadden wat last van Vrouwen van Venus en Mannen van Mars en vooral ik zelf, dacht dat ik daar even niet alert op hoefde te zijn. Hoe dom, maar ook hoe fijn open, ondanks alle levenservaring.

De aap kwam uit de mouw. Ik deed hem aan best een aardige vrouw denken, en die had het daar ook niet gered. Dus vroeg ik, of hij daarom twijfels had. Nee, dat was natuurlijk niet zo .......:-))

Zo zie je maar weer, dat het in zo´n gesprek toch vaak om iets anders gaat dan je vooraf kunt bedenken. Ik blijf dat moment van binnenkomen in een sollicitatiegesprek ook altijd boeiend vinden. Hoe goed op zich alles ook in orde is, als je de pech hebt om een bril te dragen die vaag lijkt op de bril van zijn schoonmoeder dan kun je het wel vergeten. Gebruik je toevallig een woord, dat alleen diegene gebruikte, die hij net als concurrent heeft weggewerkt, dan mag je opnieuw gaan solliciteren etc. etc.

Een mooi moment was het ook toen ik in mijn auto stapte. Voor het eerst in mijn autorijdende leven heb ik geen lease auto, maar een echte eigen auto: een tien jaar oude fièsta, waar ik heel wijs mee ben. Daar keek mijn gesprekspartner wel van op, toen hij in zijn glimmende nieuwe (drie letters in het midden op het nummerbord) bolide als een speer naar zijn gezin reed.

Net terug in de auto sms’te mijn vriendin: En??? Nou belde ik, ik zit volgens mij in een zelfde soort schuitje, maar ik zit er, net als jij, nog een beetje in. Dat is beter dan in deze tijd van het jaar te moeten zwemmen. Dus we gaan van allebei de situaties maar een succes maken!

Wordt vervolgd.

Ik WAS mijn eigen rem

2009-10-14T20:45:00.007+02:00

Hoe makkelijk is het om anderen, of je levenssituatie, de schuld te geven van het feit dat je ergens niet aan toekomt. Ik denk, dat veel mensen dit herkennen. Zo'n verzuchting als bijvoorbeeld: "Doordat mijn partner niet naar de film wil, gaan we nooit!".

Als je daar nuchter naar kijkt, is dat vaak niet zo. Het begint ermee, dat het je partner duidelijk moet zijn, dat je naar de film in de bioscoop wilt. Dikwijls zijn wij, zeker vrouwen, geneigd om dit impliciet te zeggen, waardoor in dit geval onze partner het helemaal niet in de gaten heeft. Bij het zenden van deze boodschap letten we onvoldoende op de ontvanger. Juist omdat we het zelf zo lastig vinden. Het gevolg daarvan is, dat het niet overkomt.

Als we stoer zijn, dan zeggen we het op deze onhandige manier nog een paar keer. Waarbij we kampioen onhandig communiceren worden, want per boodschap wordt het door de groeiende irritatie onhandiger en hierdoor minder efficiënt.

Uit eindelijk resulteert dit in een sneer of als we geluk hebben in een ordinaire ruzie. Wat moet je ook met zo'n partner, die nooit aanvoelt wat jij wilt en ook nooit eens met je mee wil!

Je kunt het natuurlijk ook anders aanpakken. Op een rustig moment uitvinden welke films je partner leuk zou vinden om eens naartoe te gaan in de bioscoop. Niet direct verder aandringen, maar gewoon op het juiste moment informatie halen. Dan ga je rustig na welke films er draaien en welke het dichtste bij zijn/haar wensen en bij de jouwe passen. Natuurlijk kijk je dan ook welke avond/dag/middag jullie het beste past en dan start je de bioscoop-bezoek-vraag, door hem/haar te vragen op het passende moment mee te gaan naar de film, waarvan je al achterhaald had, dat die goed zou vallen. Dan ga je die avond géén één keer een opmerking maken als: "Toch wel leuk hé zo samen naar de film, hadden we veel eerder moeten doen.", of "Zie je jou wel dat het leuk is, waarom wilde je dan toch nooit mee?" Nee, je maakt van de avond een gezellige tijd en vergeet vooral niet te genieten van het feit, dat je samen in de bioscoop zit. Hierna bouw je het rustig aan verder uit.

Het kan natuurlijk ook zo zijn, dat je partner echt niet wil. Dat is dan reuze jammer, maar hiervoor hoef jij het zelf niet te laten. Waar staat geschreven, dat als je partner iets niet leuk vindt, jij het nooit meer zal doen? Je kunt zelf je partner niet dwingen om precies dezelfde dingen leuk te vinden als jij, maar hij/zij kan jou niet dwingen om dan van die zaken niet meer te genieten. Dus zul je daar samen een weg in moeten vinden en als je het zelf belangrijk vindt, zul jij ook de oplossing moeten vinden.

In het geval van de film, ga je voor je het weet niet meer naar de bioscoop. Jammer! Want je leeft maar één keer en ik vind, dat je daar dan maar beter het beste van kunt maken. Dus dan ga je in dit geval gewoon zelf of met een andere vriend of vriendin. Net wat past en ook zo dat het je leven op langere termijn leuker maakt en houdt.

Nu weer even terug naar mezelf. Ik vind dat ik te weinig in Amsterdam kom. Dat komt natuurlijk doordat mijn vriend daar minder naartoe wil en doordat ik altijd voor mijn moeder moet zorgen etc etc.

Nou dat is dus helemaal niet waar. Ik heb het vandaag aan mezelf bewezen. Gisteren heeft mijn moeder weer een soort TIA gehad. Daar heb ik toen met de zorg en de huisarts veel tijd aanbesteed. Het gevolg is, dat ze vandaag veel fitter is. Ze wordt goed verzorgd in het verzorgingshuis en heeft mij echt niet iedere dag nodig. Daarbij komt, dat ik haar ook even kan bellen. Dat is ook leuk.

Ik was de hele dag, tot net toe, druk met werk zoeken en ben toen zo maar tussendoor even naar De Stad (= Amsterdam) gereden. Naar het Museumplein, waar ik bladmuziek voor de Carmina Burana wilde kopen. Dat heb ik gedaan plús een prachtige bos rode rozen voor thuis. Ik liep daar in het zonnetje en ben een blokje omgegaan op het Museumplein. Genoten heb ik. Tegelijk vroeg ik me af, hoe het toch kan, dat je iets, wat je zo makkelijk doet en ook zo graag doet, niet doet, omdat je denkt dat het niet kan. Onzin, je moet het gewoon doen. Ik heb het vandaag ervaren en er voor altijd een les uitgetrokken. Ik ga het gewoon doen!

Damespraatjes

2009-10-13T21:49:00.002+02:00

Ik ga mijn schrijfactiviteiten uitbreiden!! Vanaf vandaag ben ik regelmatig te lezen op www.damespraatjes.nl
Vanmochtend stond mijn eerste stukje onder "praatjes" http://www.damespraatjes.nl/content/view/549/1/
Mijn eerste schrijfsel heet: Gelukkig, mijn moeder wordt ouder!

Ik hoop dat jullie me ook daar blijven volgen. Hier zal ik door de activiteiten daar eerder meer dan minder schrijven.

Veel leesplezier!

Herstart

2009-10-12T15:16:00.002+02:00

Na een tijd van contemplatie en bezinning ben ik nu weer helemaal terug hier. Maar het gaat wel anders worden. Zo nu en dan zal het een stukje zijn zoals jullie hier vaker aantroffen, maar ik zal ook vaker echte stukken plaatsen. Verhalen van zo'n 500 woorden per keer en soms zullen die verhalen elkaar zelfs opvolgen. Mogelijk ga je ze ook in herschreven vorm herlezen.
Kortom: ik kan wel dromen over schrijverschap, ik kan het ook gaan doen!

Gepraat (met zoet)

2009-08-28T08:41:00.005+02:00

Nou we hebben gepraat! En zelfs vooraf aan tafel een glaasje wijn gedronken. Daarna hebben we eerst allebei ons ding gedaan en rond half tien hebben we bij een kopje thee met iets lekkers (zoet praat beter) een eerste start gemaakt.

Het goede nieuws is: we hebben geen ruzie gemaakt. We hebben, gegeven de situatie, naar elkaar geluisterd. We hebben ook onze standpunten ingenomen. Met name Martin is nogal stellig.

Bovenal werd nogmaals duidelijk, dat de grootste stressfactor de zoon van Martin is. Hij manipuleert Martin, eist dingen van hem die Martin eigenlijk ook niet wil en dreigt met zijn "moordwapen" "ik kom niet meer". En ja, Martin is ziende blind.

Basis is de verziekte verhouding tussen dat jong en beide ouders. En laat hij nu net een studievriend hebben met gescheiden ouders wiens vader wel altijd dingen met hem doet? Die vader heeft geen andere relatie ......... Daarom stonden ze ook zo naar dat tennissen te kijken: mijn trainer met zijn zoon.

Eerst was ik nogal teleurgesteld over het verloop van ons gesprek. Waar is de aandacht voor mijn knuffel- en praatbehoefte?

Vlak voor het naar bed gaan, mijn inzet is dat dit de laatste nacht alleen slapen was, heb ik de proef op de som genomen. Resultaat? De eerste knuffel weer even in de gang voor het slapen gaan. Vanochtend zelfs de gewone "vertrekceremonie" mét kus.

Ik ga het eerst even een kans geven. De winst is, dat extra duidelijk is waar de katalysator voor ellende ligt. Ik heb deze week geleerd, dat gezien de tijd dat dit al bestaat er weinig kans is dat deze katalysator verdwijnt. Mogelijk kan wel door het studeren en het weer wat opbloeien van onze gevoelens de katalysator wat verbleken. Aan mij de vraag of dat voldoende is. Ik ga dit "rustig" meemaken. Blijkbaar voelt dat nog als de moeite waard.

De praktijk test me!

2009-07-06T10:13:00.004+02:00

Je zult het altijd zien. Je bent nog niet begonnen met je eigen zaak of de uitdaging groeit met de dag.
Mijn oude moeder is ziek, ligt in het ziekenhuis en moet nu naar een verzorgingshuis. De plek waar ze op wacht is nog niet beschikbaar, dus nu zijn we op zoek naar een plek, waar ze tot dan terecht kan.

WE? Nou ja, de instellingen en ik. Mijn broer en zus zijn druk met zichzelf en ik kan het niet aanzien, dat er niet goed voor haar gezorgd wordt.

Dus ben ik net weer aan het bellen geweest. Ga nu snel aan mijn administratie en zaak verder. Want de hele wereld schijnt te denken, dat ik verder niets te doen heb...... ach ik bouw alleen maar mijn eigen bedrijf op :-))

En dat gaat zeker heel goed lukken!

Ontvangen in plaats van zenden

2009-06-29T08:07:00.004+02:00

Deze week rond ik mijn NLP practitioner opleiding af. Het is een opleiding, die ik met een kleine onderbreking gevolgd heb. Dat kwam deels, doordat het niet zo goed paste in mijn wethoudersagenda, deels doordat ik los van de NLP iets tegenkwam wat ik wilde verwerken en deels omdat het blijkbaar voor mij goed is om het nu af te ronden.

Voor as. zaterdag heb ik de opdracht om met een metafoor aan te geven, wat deze NLP mij gebracht heeft. Veel, dus ik ga kiezen voor een praktische metafoor.

Aangezien in mijn WFO ook het belang van dit blog staat, ga ik deze blog gebruiken om mijn gedachten hierover te ordenen.

kleur: door op meerdere diverse manieren te kunnen communiceren heeft mijn leven meer kleur.
diepgang: door de geleerde en met name de ervaren technieken ben ik tot een beter gesprek in staat.
"spiritualiteit" met name de Milton taal voelt als zeer "gewoon" en "vertrouwd" voor mij. Het feit dat je daar zoveel mee naar boven haalt maakt me gelukkig en rijk.
orde en dus ruimte: de nlp technieken en - ervaringen faciliteren me in het maken van keuzes, het bepalen van mijn focus en het fysiek opruimen van mijn leven.
ontvangen <=> zenden: hoewel ik mijn leven lang al veel ontvang, ga ik dan vaak in de fout om dan in mijn enthousiasme teveel te gaan zenden. Dit evenwicht is nu hersteld zonder mijn enthousiasme en hiermee mijn zijn aan te tasten.

Ik weet nu wat ik mee neem: mijn brievenweger voor het steeds te bepalen evenwicht tussen zenden en ontvangen. Misschien maak ik later in deze week nog een mooi gedicht hierover.

Focus...........

2009-06-26T18:55:00.004+02:00

In de opbouwfase van mijn bedrijf is soms een uitdaging om altijd de focus helder te houden. Natuurlijk weet ik uit ervaring, dat dit belangrijk is. Maar tegelijk wil ik de markt doorgronden en de waarde van mijn, groeiende, netwerk open in kaart brengen.

Ik ben geen mens, die altijd hetzelfde doet en wil doen. Dit zorgt ervoor, dat ik bijvoorbeeld ook graag verschillende wegen neem op heen en terug weg, als ik naar of van een bezoek afkom. Ook vind ik het heerlijk om in een week in diverse soorten gezelschap te verkeren. Hierbij komt, dat ik, als ik goed in mijn vel zit, ook durf te varen op mijn intuïtie.

Dus: ik heb diverse gesprekken, mailcontacten, ontmoetingen, borrels en lunches met mensen van diverse achtergronden. Zo krijg ik een rijke schakering aan terugkoppelingen, waar ik weer goed mijn voordeel mee kan doen. Dit geeft mij een scherper zicht op mijn eigen plannen. Als ik hoor dat een ander me ziet als pionier, probleemoplosser, organisator, mensenmens, resultaatgerichte werker, dan overdenk ik dat zelf en gebruik ik dat weer in mijn verdere ontwikkeling.

Hierbij blijft het wel zaak, dat ik de grote lijn goed in de gaten hou. Die wordt ook steeds meer helder. Mijn doel is om dit voor de vakantie goed verwoord te hebben op mijn site en in mijn cv. Dan heb ik een mooie basis om na 4 weken afwezigheid mijn zaak doortastend verder op te pakken. Want in september 2009 wil ik toch wel een factuur kunnen sturen.

Terug naar toen

2009-06-17T11:55:00.004+02:00

We zitten nu wel in een drukke levensfase. Als je kinderen hebt ben je druk met je gezin, maar nu zijn het onze ouders die onze zorg verdienen. Het is een levensfase, die vele dimensies kent.

Je ziet de "gezondheidsresultaten" van je ouders en dit confronteert je met je eigen levensstijl en je genetische kansen. Bij mij beïnvloedt het zeker het zorgen. Steeds als ik mijn moeder zie besef ik, dat ik minstens 5 kilogram moet afvallen en dat me dit niet lukt. Goed ik sport wel en ik ben ook fit, maar mijn gewicht is niet verstandig. De "Denk je slank" cursus en de tijdslijnoefening van NLP van afgelopen zaterdag gaan mij steun bieden, zodat het toch lukt.
Je ziet, of mist, de visie van je ouders op het leven en hoe ze wel/niet omgaan met de dood. Toen mijn vader, gisteren 21 jaar geleden onverwachts stierf, was dat een hele schok. Zo'n onverwachts overlijden hakt er echt wel in. Maar nu ik de langzame teloorgang van mijn moeder beleef, vraag ik me regelmatig af wat erger is.
Je bent weer, min of meer noodgedwongen, terug bij je "kerngezin" zou mijn oud professor Faber zeggen. Dit is ook een beleving op zich. Ook direct na het overlijden van mijn oma, ik was toen ook in het verzorgingshuis, kwam de pikorde van het gezin boven. Zover zijn wij nog lang niet. Wat bij ons wel speelt, is dat vroeger Ma van mij meer verlangde dan van de 2 anderen. Dat geeft ze, soms zelfs door ma, nog steeds escapes om niets of minder te doen. Hierbij speelt ook hun inlevingsvermogen een rol in combinatie met het vermogen of het willen geven aan een ander. De partners van mijn broer en zus spelen ook hun rol. De een heeft het moeilijk er mee. Kiest daarom om meer voor de kinderen te zorgen, zodat de ander wegkan. De ander wil alles met zijn allen doen, of dat nou goed is of niet voor mijn moeder én is slechts soms heel gemotiveerd, maar brengt over het hele jaar heen erg weinig. Alle NLP vaardigheden kan ik hier dus gebruiken. Mijn zusje stelde vorige week voor om eea samen door te spreken. Ik heb inmiddels van thuiszorgmedewerkers begrepen, dat dat ook wel handig is, dus ik heb hen nu voorgesteld om vrijdagavond in Den Bosch bijeen te komen. Mij benieuwen! Wie weet leren we het en anders.....

Melding: twee wildplakkers bij het station NS

2009-05-30T15:00:00.003+02:00

Zojuist was ik in de Karwei en daar zag ik een vrouw, die ik even niet kon plaatsen. Later wist ik het weer. De moeder van een meisje bij Jelle van de Basisschool. Die moeder is net als ik gescheiden en opnieuw begonnen. Dus dan biedt de man ook geen hulp bij de herkenning.

Haar ex, had ooit als agent de melding, dat er midden jaren 80 2 wildplakkers bij station NS waren gesignaleerd. Dus de politie ging er 2 man sterk op af..........

Het was mijn vader, toen 64-65 jaar, met een van zijn vakbondvrienden, die daar illegaal aan het plakken waren...... Daar hebben die agenten toen heel vreemd van opgekeken.

Ik was het verhaal alweer kwijt, maar doordat ik, later, haar herkende, kwam dit prachtige verhaal ook weer boven.

Radio de Schoonheid

2009-05-29T22:07:00.003+02:00

We hebben vorige week erg genoten van het Theater/radioprogramma, dat momenteel in Moira, Wolvenstraat Utrecht draait in het kader van festival aan de werf. Het is een programma om echt van te genieten, zowel live als op de radio. Rose van Rosebeaf trad op. Dat was heel leuk. Woensdag was ook The Indoor Park (www.myspace.com/theindoorpark daar trouwens. Het is te genieten via de radio op internet:
http://mediaplayer.rtvutrecht.nl/ondemand.php?datum=20090527 en als je morgen tijd hebt, zou ik beslist gaan kijken en luisteren.

Veel plezier!!

Bezoek

2009-05-08T22:20:00.004+02:00

Ellis was op bezoek vanmiddag. Ze kwam om te kijken hoe het me vergaat en om te vertellen hoe het in de fractie ging deze week. Was voor ons allebei erg belangrijk, want wat gaat communicatie toch vaak mis. Zeker als mannen denken dat ze weten hoe de wereld in elkaar zit.
Zij vergeten telkensweer, dat we godzijdank in een wereld vol diversiteit ons leven mogen leven. Dat geeft verrijking, maar dat vraagt aan ons ook een open mind. Door die open mind kun je de verschillen beter zien, waarderen en tegemoet treden. Met als resultaat een verrijking van je - en de leefomgeving.

Dat vraagt tolerantie. Daar schreef Jos de Mul vorige week nog over. Tolerantie doet soms pijn, maar verrijkt,

De man met de hamer

2009-05-08T12:18:00.003+02:00

Gisteren heb ik via de site gelezen, wie mijn beoogd opvolger is. Dat is niet leuk, als ze je niet bellen, maar zo werkt het. Dat denk ik dan wel, maar dat voel ik niet. Ik heb het de man ook nog afgeraden, maar ja mannen zijn vaak gestreeld als ze gevraagd worden en "onze" andere mannen zullen ook wel bijgedragen hebben aan de 'zwaarte" van mijn mening.

Dat moet ik dan loslaten. Dat is lastig, maar ..... dat gaat wel lukken!

Ik voel me nu alleen leeg, diep leeg en eigenlijk heel ongelukkig. Ik wist wel dat dit zou komen, maar daarmee is het nog niet leuk. Aan de andere kant: nu het er is kan ik er doorheen en daarna weer achter me laten.

Heeeeerlijk lijkt me dat. Rust in mijn leven en mijn hoofd, maar wel met passie en plezier.

Ga zo maar ff douchen, heb net tennistraining gehad, en dan me voorbereiden op de boekhouder ivm eigen zaak. Helpt vast :-))

Mantelzorg

2009-05-06T13:40:00.004+02:00

Heb mijn goede daad weer gedaan vanochtend!

Mijn moeder moest in het ziekenhuis een slikfoto maken, zodat er beter zicht is op de uitstulping in haar slokdarm. Ik was dus al om 8 uur op pad gegaan, zodat ik 3 over half 0 bij haar was en we keurig om 9.15 op de röntgenafdeling present waren.

Ma was snel aan de beurt en het onderzoek viel haar zelfs wat mee. We hebben toen even wat gedronken en gegeten in het ziekenhuis en zijn toen weer naar Weesp gereden.

Daar wilden we net aan een kopje thee gaan, toen we bedachten dat we vergeten waren om een pasfoto voor mijn moeders ID te laten maken. tegenwoordig is er nog maar 1 fotograaf in Weesp die pasfotoos maakt en die zit voor mijn moeder niet op loopafstand.

De pasfoto moest zonder bril. Dat gaf wat gemor, maar leverde een aardige foto op. Ja je kunt nog zien, dat ze een paar weken geleden gevallen is (tia?), waardoor haar linkeroog nog wat blauwe onderschaduw kent.

Nu we toch zo bezig waren, zijn me maar direct naar het stadskantoor gegaan. Daar moesten we even wachten, maar .............. volgende week is denieuwe ID klaar. Dat moet ook wel, want de oude is inmiddels verlopen.

De hele tijd de auto in en uit was een kluif voor ma, maar het zit er weer op!

Start van een zzp-er

2009-05-05T20:15:00.003+02:00

Vandaag weer veel gedaan:

afspraak gemaakt bij KvK voor inschrijving op 15-5 as
spullen binnen van cursus SEO bij KvK
zakelijke bankinfo Triodos Bank binnen (van ING moet nog komen, wel tegelijk aangevraagd)
met diverse mensen gesproken
veel gesurfd
basis voor de administratie gelegd
gestart met het echt opruimen van mijn kantoor(!)

Ik ga aan de oranjesoes

5 mei 2009 en tolerantie

2009-05-05T12:33:00.006+02:00

Vrijheid is een ruim, maar ook een lastig begrip. Wat is dat eigenlijk V R I J H E I D ?
Want dikwijls als ik me bijvoorbeeld V R I J gedraag, dan wil dat niet zeggen, dat een ander zich daar ook V R I J bij voelt.

Toen gisteren de bouwvakkers bij onze achterburen vrij hard de radio aanzetten, voelde ik me helemaal niet vrij. Als er vanuit mijn zus, in vrijheid, een uitnodiging komt voor de Eerste H. Communie van haar tweeling, voel ik me ook niet V R I J. Want als ik niet ga, kan mijn moeder er bijna niet komen. Ik heb geen band met die kerk.

Dit werd vorige week nog weer bevestigd, toen in de krant stond dat een meisje van 9, dat via verkrachting door haar stiefvader zwanger was geworden en met haar moeder (GELUKKIG!) gezorgd heeft voor een abortus, samen met haar moeder door de RK kerk was geëxcommuniceerd. De stiefvader niet, want voor de RK kerk is verkrachting minder erg dan abortus: a long way to go! Dan kan mijn oude moeder wel zeggen: "Ja de kerk is ook mensenwerk!" Maar bij deze mensen voel ik me echt niet thuis. Die verdienen mij niet.

Zo zijn er zovele voorbeelden te noemen in het dagelijks leven, waarin V R I J H E I D alleen kan bestaan doordat er T O L E R A N T I E bestaat. Jos de Mul schreef hierover een gaststuk voor het Nationaal Comité 4 en 5 mei "Tolerantie is niet fijn, het doet zelfs pijn"

De hoop, die ik momenteel wel heb, is dat je merkt dat in onze samenleving er gelukkig een kentering bestaat: van individualisme, naar meer S A M E N. Naar mijn idee is dit ook een voorwaarde om op langere termijn prettig en vol inspiratie en ontwikkeling te kunnen leven. Ik kan me dan ook goed vinden in de laatste zin van Jos de Mul, hoogleraar wijsgerige antropologie aan de Erasmus Universiteit Rotterdam: "Een cultuur kan slechts gedijen wanneer zij in staat is de strijdige harmonie tussen identiteit en vrijheid te verduurzamen."

Özdemir

2009-05-05T12:17:00.004+02:00

"Als de dader maar geen moslim is, gaat door ons heen" Trouw 5-5-9 pg 24

Wat er echt in je binnenste omgaat, kom je op de meest vreemde en onverwachte momenten tegen. Het confronteert je dan en je leert je zelf kennen. Vanochtend had Cildar Özdemir weer een prachtige column in de Trouw (pg 24) waarin ze voelbaar beschrijft hoe ze haar buurvrouw verder "integreert" door haar meer bekend te maken met ons fenomeen Koninginnnedag. Zo vrij, zo open, zo direct, zo vriendelijk en dus samen met haar buurvrouw "het drama van Apeldoorn" beleeft. Beide vrouwen hopen dan:"als de dader maar geen moslim is".

Nou, ik denk dat ze niet de enige waren. Het heeft al zo'n impact dat dit op deze manier gebeurde, dat je het onze samenleving niet gunt, dat dit door een moslim was gebeurt. Of het nu wel of niet met haar/zijn geloof te maken zou hebben, dit was niet te hopen.

Aan de andere kant is het toch te gek. Een niet moslim autochtoon "mag" wel in een verkeerde gedachte schieten en iets helemaal fouts doen, maar onze samenleving is blijkbaar nog zo fragiel, dat als dit een moslim gebeurt, zonder dat dit vanuit haar/zijn geloof voortkomt, dan dreigt er een samenlevingsontploffing.

We hebben nog veel werk samen te doen om de ultieme kracht en het ultieme plezier te halen uit onze zo mooi divers opgebouwde samenleving. We zijn al op weg, maar laten we SAMEN blijven bouwen aan een ontspannen samenleving waar ieder zichzelf kan zijn onder de voorwaarde dat zij/hij zich wel aan de basis afspraken houdt.

Love Conquers All

2009-05-04T12:51:00.003+02:00

Er staat een nieuwe track op de my space van The Indoor Park, luister op www.myspace.com/theindoorpark.

Een pittig live achtig nummer wat me direkt lekker alert maakte. Daarom deel ik dit gevoel graag hier.

Deze maand is The Indoor Park maar liefst 3 keer te zien in Utrecht op verschillende dagen en in verschillende locaties.

Dus: maak er gebruik van, want zoals ze op KX radio ook al zeiden, het is een heerlijk geluid!

Afstand, energie, toekomst en buiten leven

2009-05-04T12:40:00.002+02:00

De afgelopen week heb ik wat afstand genomen van alles waar ik mee bezig was. Dit heeft me wel rust gegeven. Als ik nu in Loosdrecht ben, voel ik me aardig Kerensa. Eenmaal thuis is het toch lastiger om de stress van me af te houden.

Komt ook doordat ik net weer een site bezocht had, waar je dan weer dingen leest, die ik liever maar niet lees. Het moet nog even. Volgende week woensdagavond zal het wel wat beter met me gaan.

Dit is een groot leerproces, dat reuze vermoeiend is, maar wel vormend.

Het is ook goed om te merken, dat ik al zo vaak iets heb meegemaakt. Daar kun je dan op terug vallen. Je weet al dat het werkt en dan geeft die terugval een snellere currerende werking.

Ik zit ook boordevol energie om weer van start te gaan.

Nu ga ik na een ochtend spullen ophalen in Loosdrecht, bellen met mijn plotseling weduwgeworden tante, de was, de was, mijn mail, de uitnodigingen lijst etc etc eten en dan de geldzaken verder doen.

Zomerse dag vol kansen

2009-04-24T21:54:00.004+02:00

Het was echt een heerlijke dag. Een dag, waardoor ik alle vertrouwen erin heb, dat ik snel weer mezelf kan worden. Ondanks alle belevenissen van de laatste tijd.

Ik heb me eerst heerlijk verslapen. Zowaar niet wakker geworden door de keukenverbouwing van Marieke achter ons en heerlijk ontspannen geslapen.

De tennistraining ging ook lekker. We waren maar met 2 mensen en dan train je toch feller. Geen tijd om te praten, gewoon door en door en door. Met dat heerlijke weer erbij, was dat gewoon oprecht genieten.

Helaas had ook nu mijn trainingsmaatje weer geen tijd om iets te drinken, maar dat doe ik dan wel zelf. Toen kwam Huib langs en we hebben over zijn zakelijke plannen en mijn toekomstplannen gesproken. Bleken allebei op Linkedin te zitten en hebben genoten van ons gesprek en de zon.

Daarna even thuis mijn mail gedaan, gedouchet en toen via de bakker met Martin naar Loosdrecht gegaan. We wisten dat we ook wel iets moesten werken daar, maar we hebben ook heerlijk in de zon gezeten en gegeten. Wat is dat toch een lekker plekje en wat kom je daar toch tot rust.

Klaas kwam nog even langs kanoën. Fantastisch als je 2de helft 70 toch zo in staat bent om te blijven leven en genieten.

Thuis heb ik de was maar weer eens aangezet. Het journaal en netwerk hadden voldoende nieuws om na te denken. Ook over mijn toekomst. Ik wil daar graag een sociaal element in leggen. Op de Intermediair site, die niet lekker werkte, kwam ik al een paar zaken tegen. Daar moet ik eens even op verder kauwen. Ik zal ook als ik iets beter weet wat ik wil mijn cv hier en daar publiceren. Dat helpt ook vast. Eerst moet ik het zelf helderder hebben.

Tussendoor nog aan mijn afscheid gewerkt.

De krant heeft nog gebeld voor een stukje over het wethouderschap, maar ik denk dat ik die beker aan mij voorbij laat gaan.

Had ook nog een mailtje uit van iemand van onze 2de kamerfracie......... doet toch altijd weer goed en het helpt ook mijn eigen gedachten scherpen.

Ga zo afronden en voetbal kijken (en de was ophangen). Time flies when you're having fun. :-))

Starten als zzp-er

2009-04-23T08:25:00.004+02:00

Vandaag ben ik naar de KvK Lelystad geweest om een seminar over de startende zzp-er bij te wonen. Het was even zoeken, want ook hier zijn alle wegen opgebroken, maar het was het zoeken zeker waard.

Een goed ingevoerde trainer en een hele volle klas geïnteresseerden stonden garant voor een leerzame en zeer informatieve middag. Ik realiseerde me wel, dat het goed is om eerst de tijd te nemen om de basis goed neer te zetten. Daar ga ik nu stapje voor stapje mee beginnen. In de tijd tussen die stapjes kan dan al die nieuwe informatie rustig bezinken.

Na afloop ben ik met een medecursiste een lekker glas witte wijn gaan drinken op een Lelystads terras. Goede momenten moet je nu eenmaal goed verankeren heeft de NLP mij geleerd!

Vreemd gevoel

2009-04-21T20:12:00.004+02:00

Ik was vandaag even terug
op de plaats die ik zelf verkies te verlaten
bij het werk, dat ik niet langer wil doen
bij een aantal mensen met wie ik wel graag verder wil praten

Ik was vandaag even terug
in een sfeer die dichtbij mij niet bij mij hoort
terwijl de hele atmosfeer mij zeer bekend is
is er teveel dat mijn nodige basis evenwicht verstoort

Ik was vandaag even terug
bij al die onderwerpen waar mijn hart ligt
waar ik met hart en ziel verder aan wil
en toch sla ik zelf dit boek dicht

Ik was vandaag even terug
de tranen lopen nu over mijn wangen naar omlaag
mijn hoofd spat bijna uiteen
ik was zo stoer vandaag

Ik was vandaag even terug
bij dat wat ik met hart en ziel begon een half jaar terug
waarvan ik nu weet, ik stop er mee
wat gaan veranderingen soms vlug

Ik was vandaag even terug
en moet er nog een paar keer heen
ik kan het, ik moet het achter me laten
dat is mijn stap, van mij alleen.

Ik heb gelopen!

2009-04-21T20:06:00.004+02:00

Ja, ik had het nooit gedacht, maar ik ben zojuist op mijn nieuwe hardloopbuitenschoenen buiten een stukje wezen lopen en rennen.... Wie had dat ooit gedacht.
Ik doe wel al jaren aan fitness en ren dan op de lopende band en natuurlijk ren ik ook op de tennisbaan, maar ...... nu ook buiten op straat.

Het is wel veel zwaarder, maar ik voel me helemaal stoer. Ik heb thuis in mijn kelder nog wat oefeningen gedaan, mijn buikspieren getraind en lekker gerekt.

Na dit berichtje ga ik heerlijk douchen.

De marathon zal het nooit worden, maar een half uurtje lopen na of voor het werk is wel heel prettig.

Praatjes

2009-04-16T10:15:00.006+02:00

Het is mijn ontdekdag vandaag!

Weer een leuke site ontdekt. Anders van uitstraling dan FemaleFactor www.femalefactor.nl, maar zeker ook leuk voor vrouwen. De site heet Damespraatjes http://www.damespraatjes.nl/

Kortom lezende dames van dit blog: kijken en aanmelden. Kan je veel plezier geven.

Dit is echt geluk

2009-04-16T10:01:00.004+02:00

Ik weet zeker, dat ik as. zaterdagochtend echt gelukkig ben. Dan ga ik nl. met Jelle tennissen!
Jelle heeft van de fysio te horen gekregen dat dit weer kan. Na 6 jaar !!!!
Eerst de tumor, toen die botbreuk, toen weer een stukje tumor. En steeds was het opereren en starten vanaf dubbelle krukken. Van 19 tot 25 is dat eigenlijk een periode, dat je moet kunnen leven zonder zorgen over je lijf. Maar dat was niet zo. Als moeder is dat lastig om te zien. Je kunt zo weinig en je voelt de pijn zo mee. Nu is het een jaar na de laatste operatie. Gelukkig is hierna geen botbreuk ontstaan, dus het herstel loopt goed. Natuurlijk blijft er 10 jaar controle, maar voor nu gaan we ervan uit dat het goed is en dat er weer gewoon geleefd kan worden.

Dat resulteert dan in een echte tenniswedstrijd van as. zaterdag. Wat zal ik glimmend van trots op de baan staan. Wat zullen de ballen om mijn oren vliegen en wat zullen we gelukkig zijn.

De voorpret alleen al is enorm.

Up to date Vrouwen power

2009-04-16T08:29:00.002+02:00

De afgelopen dagen ben ik me meer dan eerst weer bewust van teneerste de kracht van vrouwen, en van mezelf, en ten tweede van het feit dat die kracht nog heel laang nodig is. Hoe dit te doen? Juist met het juiste relativeringsvermogen, met verbondenheid en met humor.

Op de linkedin (www.linkedin.com) kwam ik zojuist een leuke nieuwe groep tegen: FemaleFactor: http://www.linkedin.com/groups?about=&gid=1085467

FemaleFactor is een netwerk voor de 360 graden vrouw. Een vrouw met diverse talenten, ambities en passies. Een vrouw die vriendin, collega, moeder en kunstenares tegelijk is. FemaleFactor gelooft in de kracht van vrouwen en draagt dit uit via haar online en offline podia. Daarom creëren we ruimte waar vrouwen elkaar kunnen inspireren: de eigen ambities en talenten ontdekken, dit delen met anderen, vervolgens omzetten in actie en genieten van de resultaten. Dit alles op een innovatieve manier; open, vooruitstrevend en met een knipoog. Het netwerk bestaat uit een community website en events. Aanmelden kan gratis via de website

http://www.femalefactor.nl/

Ik ga hem privé ook proberen en ervaren. Als we dan toch nnog jaren meer power nodig hebben dan we, of in ieder geval ik, dachten, laten we die dan leuk oppakken!

Ontstuiteren

2009-04-15T21:17:00.003+02:00

Het was een vreemde dag. Eerst moet ik alles rond het persbericht en de brief naar de burgemeester organiseren. Daarna stond de telefoon roodgloeiend en zat ik op de sites de reacties op mijn vertrek te volgen.
Zowel op mijn mail als op de sites, zijn de reacties voor mij mild en zelfs wel aardig.
Het doet me ook nog steeds verdriet, dat dit de beste oplossing is. De combinatie van de vorm van dualisme in mijn gemeente met de politieke cultuur in deze plaats, maken het werken onmogelijk.

Het is een erg verwarrende tijd. Het was prachtig weer, maar ik heb er maar even van genoten. De onrust is mij is groot. Aan de ene kant wil gewoon weer aan het werk en aan de andere kant weet ik dat ik geduld moet hebben en rust moet nemen.

Het zal wel gaan.

Kansen zien

2009-04-14T13:28:00.006+02:00

Het was heel donker

veel van veel

boeiend

uitdagend

operette toneel

Rakend diep

motiverend

sterk

niet open

debatterend

Dwang tot keuze

één lijf

ondanks

stress

lekker wijf

Stap gedaan

domino effect

opent

horizon

perfect!

Gestopt en ....

2009-04-14T13:05:00.003+02:00

Zojuist heb ik mijn terugtreden bekend gemaakt. Wat kan een mens toch een emoties voelen.

Aan de ene kant opluchting, an de andere kant ultieme verwarring, wat me tot een echt stuiterballetje maakt op dit moment. Natuurlijk wil ik graag weten wat ik nu verder ga doen, maar ik heb ook eerst even rust nodig.
Al merk ik dat ik ook al weer hongerig word naar de nieuwe mogelijkheden.

Vanavond nog fractie en morgen denk ik pers......

Het leven bruist!

Pasen, familie en eierenschilderen

2009-04-12T21:38:00.005+02:00

Rond de Pasen is altijd de zoon van Martin jarig. Al jaren nodigen we dan broers en zussen met gezinnen en mijn moeder uit. Het was weer een heel gezellig gebeuren. Vijfentwintig mensen die spelen, praten, schilderen, eten etc.
De een wat meer open, de ander meer terughoudend, maar allemaal vandaag aanwezig. Dat is leuk en dat is rijk.
Het is een gegeven, dat Martin dan de weer gevonden eieren opnieuw blijft verstoppen en dat iedereen dat waardeert. Ik haal veel, divers en gezond lekker eten binnen. Martin "speelt" met zijn japanse plaat met vlees en vegetarisch maken we ook het een en ander.
Je ziet ze groter worden en met elkaar spelen en stoeien.
Het is een puist werk, maar het is ook rijk, om dat spul tevreden om je heen te hebben en uitgeput maar vrolijk naar huis te zien gaan.

Keuze

2009-04-12T21:10:00.004+02:00

Ik heb gezegd dat ik er mee stop. Dat is een lastige keuze, maar het feit ligt er.
Er zijn gesprekken, en men zou willen dat de situatie niet zo was. Ik zie hem heel helder.
Toen de vorige wethouder vertrok, ben ik enthousiast en ik dacht gesteund begonnen aan een uitdagende maar zinvolle klus.
Die klus is alleen te klaren, als je samen werkt. Samenwerking is niet afdwingbaar. Ik heb oprecht geprobeerd die te vinden, maar heb hem niet gevonden.
Alleen is de weg, die ik ga, niet te doen.

Dus ........... ik stop

Durf Durf Durf

2009-04-11T09:59:00.004+02:00

De afgelopen week was een hele zware. Niet alleen vanwege alle zaken die op mijn bord lagen, maar zeker ook vanwege alle perikelen erom heen.
Als je in een zware tijd zit, is dat niet erg als je je maar gesteund voelt door de groep waarin je zit en waarvoor je dit werk doet. Wanneer in een week beetje bij beetje duidelijk wordt, dat je eigenlijk een soort gevecht tegen de windmolens voert, dan kun je, hoe moeilijk ook, maar 1 conclusie trekken.
Ik stop.

Een goed gesprek met een zeer nastaande bekende heeft mij geholpen deze moedige stap te zetten.

Het is genoeg.

Nu nog van een soort vacuum de zaken weer op de rij zetten en klaar maken voor de pers.

De beker is niet lekker gevuld, de appel is zuur, maar het wordt gewoon weer avond........

The Indoor Park op KXradio

2009-04-10T07:58:00.003+02:00

Deze ochtend is extra leuk. Zoals in mijn profiel te zien is, ben ik fan van The Indoor Park. Laat die nou vanochtend in het netwerk van nix op KXradio te horen zijn! Ik werd er door verrast en heb er van genoten.
Ik weet zeker dat groep fans gegroeid is vandaag. Ook Bas van Dalen was zeer prettig verrast door het leuke geluid van The Indoor Park.
Mooi begin van een mooie dag.

Luister en kijk voor The Indoor Park op http://www.myspace.com/theindoorpark en http://www.kxradio.nl/

Een goede muziek tip is nooit weg. Geniet mee!

Niet iedereen leeft in hetzelfde tempo

2009-02-21T17:26:00.004+01:00

Soms denk je dat iedereen dezelfde passie en energie voor het leven heeft als jezelf hebt. In ieder geval overkomt mij dat vaak.
Wij hebben nu al bijna 6 jaar een stel vrienden die net als wij wat later bij elkaar gekomen zijn. Juist omdat we dit delen hebben we vaak aan een half woord genoeg.
Bij Martin en mij merk je dat de energie met de jaren wel toe lijkt te nemen. Niet dat we onszelf achternahollen, maar we hebben in allerlei dingen zin.
Dat betreft het huis, het sporten, iets lezen, er op uitgaan etc etc.
Juist de verbonderheid maakt energie vrij om zelf weer dingen te doen.
Dan denk je, die anderen doen wel mee......
Maar die hebben een ander ritme. Een halve baan geeft al een volle week, terwijl er niet gesport, weinig gelezen etc etc wordt. Dat is wel jammer, want dat verwijdert ons van elkaar. Maar het is niet anders.
Wie weet maakt onze weg wel een lange bocht en komen we zo ze weer wat vaker tegen.

A little closer

2009-02-21T14:38:00.003+01:00

Ik ben al een tijdje fan van The Indoor Park (http://www.myspace.com/TheIndoorPark). Daar staat sinds kort een nieuw nummer op, dat naar mijn idee iedereen die er van overtuigd is dat je het leven pakken kunt als je wilt, aanspreekt.
Mij raakt het. Zelf heb ik ook jaren gitaar gespeeld en dat gitaargeluid blijft altijd een goede en warme herinnenring hebben voor me. Dan weet ik zeker, dat wanneer de tijd het toelaat, ik weer heerlijk zal spelen.
De lyrics geven een goed gevoel erbij.
Het schrijven dat ik hier doe geeft me veel voldoening, dus schrijven, componeren en uitvoeren. Must be heaven!

Geniet van tinteling van voorjaar

2009-02-21T10:03:00.004+01:00

De afgelopen weken gingen gepaard met griep en eindeloze verkoudheid, maar daar zit een einde aan.
Ik ben er nog niet helemaal, maar genietend van de vogels in de vroege ochtend en de tinteling in de lucht voel ik dat ik weer sterker word. Fijn!
Eerlijk zijn tegenover jezelf en de tijd nemen voor jezelf werkt.

Lees trouwens met verbazing het boek van Ella Vogelaar. Was er benieuwd naar, maar tot nu toe vind ik het meer het boek van haar man, die dankzij haar een reden had om zijn hobby uit te oefenen. Is niet erg, dat mag. Hij geniet er van, mag ook.

Vind het alleen jammer van het beeld dat ik had van Ella. Ik moet steeds denken aan de kreet die ik als een van mijn eerste steeds gebruikte: "Kan zallef wal!"

Dank je wel Leonie voor "Uit verwachting"

2009-02-19T23:20:00.002+01:00

Dank je wel voor je boek “Uit verwachting”.
Afgelopen zaterdag heb ik het boek gekocht op het station Arnhem. Ik had daar een leuke en emotionele dag beleefd.
In mijn exrelatie was het krijgen van een kind niet perse logisch. Te meer daar ik vanaf mijn 7de jaar zeker wist, dat mijn leven niet zou gaan als dat van de volwassen vrouwen uit mijn omgeving van die tijd. “Moeders wil is wet”, de melkboer aan de deur, de groenteboer op de radio etc etc.
Door diverse belevenissen keken we daar toch later anders tegenaan. Het leek ons heel mooi om een kind te krijgen. Het lukte ook nog snel. Net als bij mijn oma, vreselijk vruchtbaar. (Zij heeft er 15 binnen 19 jaar gebaard) Vanaf dat moment heeft die kinderwens mij niet losgelaten. Zodra het praktisch in de relatie kon, was ik weer direct zwanger en heb ik een prachtige zoon gebaard. Een leuk creatief en intellectueel jong. Ondanks dat onze relatie niet altijd liep zo als wij wilden, hebben we altijd samen goed voor ons kind gezorgd. Het alleenstaand moederschap leek me toen te zwaar. Ik vermoed dat onze relatie daardoor zo lang geduurd heeft. Deze kostwinner had het achteraf denk ik eerder alleen moeten doen, maar het leven liep anders.

Op de weg terug van mijn enerverende dag keek ik op het station of er wat te lezen was. En ja! Ik zag direct jouw boek en heb daar vanaf de treinreis heerlijk in gelezen. Het is nu 19 februari en ik heb het net uit. Heerlijk. Je woont in een deel van Amsterdam, waar ik drie jaar heb gewoond. Je gaat naar de sauna in Almere, waar we ook zo nu en dan komen. Je date, weliswaar kort, via RP. Mijn nieuwe relatie heb ik via RP. We zijn al bijna 6 jaar samen en hebben het heel goed. Het was een intensieve tijd om elkaar tegen te komen, want dat daten vraagt wat tijd. Al is het maar omdat je het spel even door moet krijgen. Je bent voor jezelf begonnen, dat ga ik na deze functie ook doen. En je hebt me met je boek weer eens heel goed doen beseffen, dat hoe alles ook is gegaan in die relatie ik dankzij alles mijn jong van nu 25 heb en ik moeder ben. Dat is een hele rijkdom en in mijn leven. Ik kijk uit naar je nieuwe boek.

Een bijzondere kerstavond

2008-12-28T22:31:00.004+01:00

Voor zingen heb ik helaas weinig tijd nu. Maar om dan niet te zingen op kerstavond......... dat is eigenlijk een stap te ver.
Ons regionale dagblad bracht uitkomst. Er was een viering in een huis voor mensen met lichamelijke en/of verstandelijke beperking. Daar zochten ze gelegenheidszangers voor.
Net iets voor mij.
Samen met 2 zeer goede oude bekenden had ik mij ingeschreven.
Het was een christelijke dienst met een fantastische dominee en nog veel mooier publiek. Een toegewijde bewoner als koster en dirigent. Een andere bewoner die alles verder regelde en erg graag de harp hoorde. Zoveel oprecht enthousiasme, betrokkenheid en genieten.
Volgend jaar ga ik weer! Dank jullie wel, dat ik zo'n mooie avond heb mogen beleven.

Trouw

2008-12-28T22:23:00.005+01:00

Een aantal jaren geleden ging ons regionale dagblad naar de ochtend. Dat gaf een probleempje. Dan kwam al mijn Trouw.
Mijn leven was druk en door mijn lokale, politieke activiteiten moet ik wel het regionale dagblad lezen. Dus ging, met pijn in het hart, de Trouw eruit.
Vorige week zaterdag had ik weer een Trouw. (Bij mijn nieuwe taak past dit ook zo goed en hoort het kranten lezen) Ik was zo blij ermee, dat ik direct belde voor een jaarabonnement. Het meisje aan de telefoon op de vroege zaterdag wist niet wat ze meemaakte. Dat was nog eens een ander geluid, dan de telefoontjes van die ochtend.
Nu heb ik hem weer!
Goed, de eerste ochtend heb ik er om moeten bellen, want hij kwam niet vanzelf. Maar .... het lezen is weer heerlijk.
Zo mooi over sport, politiek, het leven, de economie en nog altijd NORMAAL over vrouwen.

Blij met Trouw!

Terug naar mijn geboortegrond

2008-12-28T21:18:00.003+01:00

Vandaag ben ik met mijn moeder terug geweest naar de mijn geboortegrond. Een buurvrouw van 2 deuren rechts van ons huis was jarig. De buurvrouw, die tussen ons in woonde, was er ook.
Het was vreemd. Mijn moeder heeft mij vaak verteld van dat huis en het leven daar, maar voor mijn gevoel klopte dat niet met mijn herinnering.
Anderhalf jaar terug ben ik met Martin daar heel even geweest. We hebben daar fotoos van mij gemaakt bij mijn "geboortehuis". Jelle speelde met zijn band op het Buikslotermeerplein, dus het was een kleine, maar leuke moeite om dat huis in Kadoelen, toen Landsmeer, even te bekijken.
Ik ben nu in drie van die huizen bij elkaar 4 uur geweest. Wat een leuke huizen! Ik zat me de hele dag af te vragen, hoe het mij vergaan zou zijn als ik daar was opgegroeid.
Rechts naast ons een beslist wijze en hartelijke vrouw met een dochter, die ongeveer van mijn leeftijd is. Een leuke vrouw, volgens de fotoos van nu.
Daar rechts van een weduwe, die onzeker van aard is. Maar niet in alles bleek uit haar verhaal. Toen ze alleen kwam, moest ze steeds huilen. Dat was het niet vond ze. Bij haar zoon in de buurt had ze wel een leuke man gezien. Dus ze vroeg aan haar zoon, of die haar niet wilde ontmoeten en nu zijn ze al bijna tien jaar samen. Deze daadkracht zie je niet direct af aan de vrouw. Als het maar belangrijk genoeg is voor iemand, komen er altijd weer krachten boven.
We zijn ook bij de mensen schuin achter ons geweest. Een prachtige, actieve en erudiete man van 87 jaar en zijn vrouw. Echte socialisten. bewust levend. We hebben ook hier een warm onthaal en een heel mooie ontmoeting meegemaakt.

In Weesp ben ik leuk op gegroeid. Toch vraag ik me af, wat het met me gedaan had, als we daar gebleven waren. Het had me in ieder geval meer gebracht, dan mijn moeder mij voorgespiegeld heeft. Dit zegt met name iets over haar beleving. Terwijl de band na ruim 48 jaar nog zeer hecht en dierbaar is, bleek vandaag.

Acceptatie geeft ruimte

2008-12-23T22:40:00.003+01:00

Jaren heb ik me als dwarse meid tegen van alles en nog wat verzet. Tegen wat mijn ouders van mij verwachtten, wat de maatschappij van mij verwachtte, wat mijn familie van mij verwachtte en tegen alles waarvan ik dacht dat men het van mij verwachtte. Als ik dan nog dacht dat men het verwachtte omdat ik een vrouw was, nou dan waren de rapen helemaal gaar.

Maar met het klimmen der jaren, groeit inderdaad het verstand. Op mijn NLP Practitioner opleiding leer en ervaar ik de kunst van het loslaten en het durven zijn. Met name de Milton oefeningen helpen me daar enorm mee.

Zo maak ik me niet meer druk over het feit dat mijn moeder is wie ze is en dat ze doet wat ze doet. Ook heb ik het zorggedrag van mijn broer en zus geaccepteerd, zonder dat ik dit ga overcompenseren.

Dit zijn maar een paar kleine voorbeelden, maar ze geven dagelijks ruimte en rust. Terwijl ik niet een suffe meid word. Want ..... dat klopt niet.

Doelgericht vanuit het gevoel (mijn gevoel)

2008-10-24T22:43:00.003+02:00

Ik geniet op dit moment van mijn opleiding NLP Practitioner. Na de geweldige Mello ervaring in Maart van dit jaar levert dit me een prachtige verfijning van mijn plannen op.
Mijn doel wordt steeds duidelijker en helderder. Daardoor ook uitvoerbaarder.
Gewoon meer durven leven vanuit mijn gevoel en hierop (blijven) vertrouwen.
Een van de hulpmiddelen hiervoor is het schrijven aan dit blog. Heb me vandaag daarom voorgenomen om dit 2 keer per week te gaan doen.
Tijdens het helder maken van mijn leerdoel voelde ik ook waarom dit nu een leerdoel is: in de afgelopen jaren was mijn leven zo heftig, dat ik er maar beter even omheen kon leven.
Het is dus dubbel feest dat ik nu weer bij mijn gevoel kan aanhaken!

Veranderen; ga maar lekker slapen.

2008-10-07T19:44:00.005+02:00

Mijn leven is vol verandering en de wereld waarin ik werk verandert nog sneller. Het lijkt wel of allerlei zekerheden verdwijnen. Ik heb nooit op die zekerheden gebouwd, maar zie nu vele collega's en medewerkers van me het spoor bijster zijn.

Als je zo van zekerheid houdt en je kiest een traditioneel zekere werkgever, die je alles lijkt te bieden: vele soorten banen, gunstige voorwaarden, een en al uitdaging en zekere investeringen in de toekomst. En dan ................. dan is het opeens allemaal lucht. Blijf je toch niet bij Amersfoort werken, maar moet je, als je geluk hebt, naar Amsterdam. Maar hoe moet dat dan met de file, de reistijd, de kinderopvang, de sportclub, je vrienden, je ouders, de voetbal etc etc?
En dan dringt het nog tot een groot deel niet eens door. Want het is: ga maar lekker slapen.

De verandercursus is afgezegd, want die was voor die verandering die niet doorging. Dat daardoor nog meer verandering ontstaat ................. We doen gewoon alsof het niet zo is. Doe maar of het niet zo is, doe maar of het niet zo is.

Want het bedrijf was wel Be Mobile in naam, maar de managers vonden dat ook eng. Het is nl best lastig werk en dus handig dat veel mensen dan loyaal lang blijven. Met drive? Of geplakt?

Hoe gaat dit nu verder? Welke mt-ers bijten elkaars strot af en wie wordt moedig, staat op en gaat.

En........... hoe gaat het met hen, die niet durfden en vast meenamen wat van hen was?

Ik blijf het volgen.

Lekker druk

2008-09-30T22:58:00.002+02:00

Ik sta voor een grote verandering. In maart had ik besloten, dat ik nog een stap wilde maken. Dat ga ik doen! Ik word wethouder. Dat had ik niet eerder kunnen bedenken eerlijk gezegd. Tenminste als de 2 democratische vergaderingen die nog plaatsvinden dat ook vinden en als het college blijft. Dat zal allemaal wel, maar het is politiek.

Ik bereid me nu voor door me in te lezen en te vergaderen, maar ook door een auto uit te zoeken en me geestelijk voor te bereiden op wat komt. Meer publiek bezit en ook heel leuk werk. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik hier heel erg zin in heb.

Ondertussen heeft de kredietcrisis direct effect op mijn huidige dagelijkse job. Kortom ik kan niet anders zeggen dan dat ik midden in het leven sta.

Toch zomer?

2008-09-13T09:51:00.004+02:00

Deze zomer lijkt het mooie weer in Nederland wel overgeslagen te worden. Moesten we in juli al vliegend vluchtend naar de zon, komende week doen we dat per auto.
Het is niet zo dat ik de hollandse zomers niet weet te waarderen. Boven de dertig graden hoeft het van mij ook niet te zijn. Maar een beetje warmte om in te ontspannen is toch wel prettig.
Nog even doorbijten dit weekeinde, boodschappen, sport, etc en dan rijden we maandag lekker weg.
Even samen ons hoofd leeg maken en veel tijd voor elkaar. Dat is heerlijk. Ontspannen rustig eenvoudig en zeker genietend leven in de zon.

Niet dat gewoon leven niet leuk is. De dynamiek van alle dag is een hele prettige. Het scherpt je geest en brengt je verder als mens. Soms op manieren, die je liever niet meemaakt, maar ook dat is leven.

Door veel mee te maken kun je je leven ook "verlengen". Douwe Draaisma verklaarde voor ons al waarom het leven steeds sneller lijkt te gaan. De reden daarvan is, dat je naarmate je ouder wordt je steeds meer "herhalende" belevenissen hebt. Dus als je zorgt voor veel vernieuwing in je leven, dan beleef je dezelfde tijd langer.

Ik denk dat we dit de komende anderhalve week maar eens extra gaan toepassen!

25 jaar moeder

2008-09-09T22:53:00.002+02:00

Ja het was vorige week 25 jaar geleden, dat ik moeder werd. Beviel van een prachtige zoon.
Het zijn wel 25 jaren vol ups en downs en ook veel leuk leven geweest.
Het lijkt wel of alles nu weer wat rustiger wordt. Dat is wel fijn. Tijd voor verdieping en andere ontdekkingen. Vanuit rust meer bezien, ervaren en dus groeien.
Juist toen ik alles los liet, kwam er veel op mijn pad. Als alles goed gaat begin ik binnen 2 maanden in een ander soort functie een nieuw leven. Een kans kwam voorbij, ik greep en nu even afwachten hoe het verder gaat.

Vervoering

2008-08-24T21:12:00.003+02:00

Vandaag met mijn moeder naar Jelle geweest, terwijl hij zijn werk deed op het Festival In Vervoering in Utrecht.
Wat een leuk festival! Veel kleedjes met gezellige mensen met een lekker drankje en hapje en allerlei motiverende culturele zaken. Muziek, dichten etc etc.
Het leek een grijze zondag, maar als je daar was, was het een gezellige zondag.

Voor mijn bijna 78 jarige moeder was het wel een beetje een cultuurschok. Ze genoot van het genietend zien werken van haar kleinzoon, maar de verdere entourage zei haar op de gezellighied na niets. Eef was er ook en zat duidelijk goed in haar vel. Great!

Wel vermoeiend zo'n ouder wordende moeder. Het lukt me haast niet om door haar gebabbel heen te denken.

We waren eerst even aan het water en thuis en toen in Utrecht. Voelde als een marathon, maar wel een die voldoening geeft,

Leven gaat goed in volle vaart

2008-08-23T18:03:00.003+02:00

Juist nu ik dacht de rust in mijn baan te (her)vinden komt er een kans langs, die ik, als hij doorgaat, niet kan laten lopen. Dit gaat alleen mijn hele leven omgooien.

Ik heb weleens gezegd dat vrouwen pas een uitdaging durven te accepteren wanneer ze 100% zeker weten dat ze hem aankunnen.

Nou ik heb de laatste week bewezen ook zo in elkaar te zitten. Natuurlijk heb ik daar goede verklaringen voor, maar ..... het is duidelijk herkenbaar vrouwen gedrag.

Thuis zijn we druk met de voorbereidingen op de veranderingen. Daar krijg je dan zo'n zin in, dat ik niet hoop dat het niet doorgaat.

Ik kan een tussenregelingen op mijn werk treffen naar het schijnt............

Nog 2 weken en dan is het duidelijk. Hier zal ik er wel wat over schrijven, maar ik krijg dan ook een ander blog. Vanuit mijn functie.

De keuken is nu door Martin gestript. Volgende week komt de nieuwe. Dus het is rommelig en druk, maar dat hebben we vanmiddag naar zeer gezellig om veranderd.

Het gaat hier heerlijk.

De trek naar het Noorden: het lijkt wel treurnis

2008-06-11T11:58:00.003+02:00

Ik weet niet of het alleen in mijn directe omgeving gebeurt, maar ik kan niet anders dan een trek naar het noorden constateren. Niet omdat Groningen of Noord West Duitsland nou zo leuk is op zich. Het is goedkoper en men hoopt het leuk te vinden, ook ruimer. Natuurlijk koop je makkelijker daar een vrijstaand huis in de natuur. Maar dat is het volgens mij dan ook.
In mijn ogen heeft het wonen daar vanuit het midden/westen veel nadelen en niet direct berekende hogere kosten.
1. Het is er kouder. Dus meer stookkosten.
2. Een vrijstaand huis is betaalbaar. Dus meer stookkosten.
3. Je woont verder af. Dus meer brandstof om de boodschappen te doen, meer diepvries- en koelkosten en meer voorraad kosten, waarvan je ook vaak meer weggooit.
4. Als je visite krijgt blijven ze langer. Dus....................
5. Je familie en vrienden wonen verder en aangezien het niet de jongsten zijn die naar het noorden trekken, blijft de band en behoefte aan contact met hen juist meer bestaan. Dus ...............

Zo kan ik nog wel ff doorgaan.
Ik zal 2 stellen iets verder bespreken:
Stel A: Barry en Janka uit de Veluwe. Hij was getrouwd met een Molukse waar hij 2 kinderen bij heeft. Barry vond echter 1 vrouw wat weinig, dus versierde hij op een van zijn vele banen een hele jonge blom. Janka. Janka ging toen nog een keer alleen op vakantie. Barry werd, bij zijn vrouw, gek van jaloezie. Dus..... op Janka ingepraat en zij ging wonen in het huisgezin van Barry. De hele familie vond dat verder normaal. Janka niet altijd. Heeft weleens geprobeerd te vertrekken, maar dat lukte haar niet. De vrouw van Barry werd het zat en ging scheiden. Maar Barry hield ook haar in de gaten. Aan haar kleefde nl. een erfenis-kans. Daar zit hem de kneep. Barry heeft graag geld en veel verhalen, maar werkt liever niet. Zijn uitkering is inmiddels gestopt. Janka was eerst een tijd ziek, maar is toch weer gaan werken. Zij werd hierbij iedere dag heen gebracht en opgehaald door Barry.
Toen door reorganisatie Janka er zoals dat soms zo mooi heet "uit kon". Heeft zij dat onder druk van Barry met beide handen aangepakt. Dus leven ze nu o.a. van haar (eindige) uitkering.
Ondertussen weet Barry via zijn ex aan geld voor een huis te komen. Dat staat nu voor hen in Noord West Duitsland ipv de door hen verwaarloosde huurwoning op de Veluwe. (Wat trouwens een heel leuk huis is, maar volgens hen niet) Een verhuizing gebaseerd op luïgheid en profiteurisme.

Stel B: Willem en Reina. Hij was helaas zijn baan kwijt geraakt en heeft zich werkelijk resultaatloos suf gesolliciteerd. Zij dacht; dat is leuk niet werken en wel centen. Dus zodra het kon is zij, natuurlijk met uitkering, ook gestopt. Nu stopt haar uitkering en de zijne binnenkort. Gelukkig werk ik niet eindeloos voor mensen die denken dat de centen vanzelf binnen komen. Begrijp me goed. Willem gun ik alles. Ik ken zijn inzet. Maar de luïgheid, grote bek en gemakzucht van Reina...... Daar werk ik niet voor. Zo werkt het niet.
Zij gaan hun huis verkopen in het westen en naar Groningen verhuizen.....

Dus mijn beste Noordelijke medemens. Ik wens jullie meer bewoners, maar wel mensen die met idealen, activiteiten, inzet en geld komen.

Terug

2008-06-10T22:11:00.003+02:00

Vanaf 30 maart heb ik veel, heel veel beleefd. Juist daardoor had ik geen tijd om te schrijven. Mogelijk moest alles ook eerst indalen, beklijven en een plek krijgen. Ik heb ook veel herkauwd, nogmaals en nogmaals.
Maar ik ben godzijdank ook gegroeid door alles wat het leven met de laatste 2 maanden heeft laten beleven.

Om te beginnen ben ik 50 geworden! Een pracht leeftijd om van te genieten. Ik zal het feest en alles later beschrijven.

Jelle is geopereerd! En het lijkt gelukt! De tumor is weg! Maar het leverde veel werk en (te veel) contact met Erik.

Ik ben geopereerd aan mijn neus! Ik heb weer lucht, smaak en reuk. Kortom het leven is rijker.

Mijn relatie gaat goed! Zaterdag as. zijn Martin en ik 5 jaar samen.

Ik heb veel gedacht, gevoeld, geleefd, gelachen, gehuild.

En ik ga weer meer schrijven hier. Over gedachten, gevoelens, leven met alles wat er bij hoort.

Ik heb zin an.

Zomer(dag)tijd

2008-03-30T22:36:00.002+02:00

Vandaag was het openingstoernooi van de tennisclub. Natuurlijk had ik me er voor opgegeven, want dit derde jaar wordt de start van vele verdere plezierige jaren tennis! Maar ja, de griep.....
Toch had ik geen zin om niets van het begin van het seizoen mee te krijgen. Dus mijn topprestatie was vandaag: op de fiets naar de club en een kopje thee drinken. Resultaat? Zeer geslaagd. Het was er gezellig en heerlijk rookvrij in de kantine.
Ik ga er alles aan doen om as. woensdag lekker te kunnen trainen en mijn eerste interne wedstrijd staat al op het programma om 20 uur.
Ik heb er zin an!

Roerige tijden, maar ......... er is beweging

2008-03-30T22:18:00.005+02:00

Het leven gaat soms alle kanten op.
De open gesprekken die ik deze dagen met een aantal mensen heb gevoerd zijn me zeer dierbaar. Soms ook wat verwarrend. Wat moet/kan ik er mee.
Terug dan maar naar mijn anker; my deepest intent.
Verder vooral blijven communiceren, dus positieve dingen zeggen en vragen en vanuit daar verder komen.
Er zit ook licht aan de horizon: over een maand of wat is dat met Jelle mogelijk achter de rug. 5 jaar echte zorg over mijn kind, ontstaan een half jaar na onze scheiding.... dat moet mijzelf ook toch tot een andere vrouw hebben gemaakt. Ik denk dat ik eerst maar eens opnieuw kennis ga maken met mijzelf, de anderen in mijn omgeving de kans ga geven om opnieuw kennis te maken met Kerensa en dan na een paar maanden eens bezie hoe het leven er voorstaat.
Het is duidelijk dat ik Martin zeer lief ben. Hij hoort deze week of hij kans heeft op zijn nieuwe baan. Anders gaat hij praten heeft hij al uit zichzelf gezegd om te kijken welke andere banen ze voor hem hebben, want deze stress is niet goed voor hem en voor mij.

Ik merk wel dat ik steeds vrijer in denk sta. Dat verbeterde contact met Erik doet me heel goed. Dit alles moet mij toch ook een plezieriger mens maken. Maar hoe alles er hier over 5 jaar uitziet? Wie zal het zeggen.........

My deepest intent

2008-03-28T17:18:00.003+01:00

Begin maart was ik in de buurt van Parijs op een aansprekende leiderschapstraining. Die zorgt ervoor, dat ik me inderdaad steeds meer bewust ben van mezelf en vele zaken, maar dat dwingt me ook tot keuzes die altijd weer meerdere kanten hebben.
Aan het einde van de dagen heb ik mijn deepest intent uitgesproken: to keep the courage to use and develop all the opportunities in myself for myself and all the others around me (this means a large scale of people in the world)
Daar sta ik nog 700% achter. Maar ................ dan moet ik er wat mee doen.
Deze week heb ik griep. De eerste drie dagen had ik het alleen. Daarna had Martin het ook. Het is een echte griep. Dus de eerste dagen had Martin in mijn ogen alle kansen om mij eens lekker te vertroetelen, zoals ik hem dat in de afgelopen jaren heel dikwijls heb (moeten) doen. Ik moet zeggen, het was een teleurstellende ervaring. Als ik die echt tot mij door durf te laten dringen, dan moet ik hier gewoon een einde aan mijn relatie maken. Voor mij is een relatie zonder zoenen, knuffelen, praten en passie geen relatie, ondanks alle andere goede dingen die de relatie biedt.
Het is minder lastig dan de vorige keer, wij hebben geen kind samen. Wel lastig, want Jelle vind het moeilijker dan ik dacht toen ik er iets kleins over losliet. Ik heb Erik alvast ingelicht. Maar het kan nog ff duren. Ik zie het wel even.
Van binnen heb ik besloten. Ik zal een nieuw leven starten. Daar heb ik zin in.

Kanker; Sarcoom

2008-03-14T22:07:00.003+01:00

Mijn zoon heeft een sarcoom. Die heeft hij al minstens 5 jaar. In ieder geval wij weten het 5 jaar.
4,5 jaar terug is er een poging gedaan om hem te verwijderen. Dat is voor een groot deel gelukt. Daarna brak Jelle zijn been. Dan ben je als het een dijbeen is 4 jaar verder weet ik u. Ze vergaten de scan boven het gebroken been. Dan hadden ze wel het restant gezien. Dat hebben ze dus niet. Het gaat over nadenken, secuur handelen, leven, leven van een jong mens en nu moet het weer open. Dat been.
Dat levert weer de kans op die traumatische ervaring: hele breuk van het dijbeen...........
De oproep duurde ook.... "sorry hij lag op het verkeerde stapeltje" En Jelle maar stoeien om vrolijk te blijven in dit leven met die druk, van dat sarcoom in zijn been en toch in zijn hoofd.

Als moeder leef ik nu al een half jaar met het feit, dat het elk moment zo kan zijn, dat mijn zoon geopereerd moet worden. Mijn agenda op mijn werk, mijn hobbies, mijn rust in het hoofd, je wordt er soms gek van.

Maar het komt dichterbij nu. Het is lastig, emotioneel, maar we gaan het redden.

Jelle blijft!

Grootste passie: F A M I L Y

2008-03-14T21:59:00.003+01:00

Deze week had ik het genoegen om op een interessante cursus te zitten op een luxe locatie ver weg. Het aantal vrouwen viel mee en het was een geanimeerd internationaal gezelschap. Meerdere keren werd er ingegaan op de diepere levensdrijfveren van ons. Menigmaal zei een internationaal veel te hard werkende man: My passion is my family.
Ik vermoed dat ze het daar erg meenden. En misschien zit ik helemaal mis. Maar ik denk toch ook over een portie levenswijsheid te beschikken. Ze bedoelen het misschien ook nog zo. Zeker als ze ver van huis zijn, dan is het altijd fijn te weten dat je ergens gemist wordt.
Maar toch.... dream on.

Vrouwen en de ijsklif, het plafond ..... of gaat het om kúnnen kiezen?

2008-03-06T20:39:00.003+01:00

De internationale vrouwendag is er weer bijna en verder was ik van de week weer in mijn vrouwenstuurgroep. Er worden overal boeiende gesprekken gevoerd en ik neem er gelukkig ook zelf veel aan deel. Het is niet zo dat ik hierin alleen toeschouwer ben, want het gaat ook over mij. Het gaat zeker over mij.
Het beeld, de brainwave, die op mijn zevende op die ochtend mijn leven richting gaf, heeft daar alles mee te maken.
Ik woonde in Weesp, moet ongeveer zeven zijn geweest en ik liep van huis naar school. Dat was een veilige route, want ik kon onder de zgn. poortjes door naar school en hoefde slechts een straatje over en daar was begeleiding bij.
In een u vorm stonden de driehoog flats waarin wij woonden met er tussenin heerlijke speelruimte.
Ik keek om en zag mijn moeder met de zwabber op het balkon staan. Het was alsof je overal de moederswiliswet kon horen met de tsjatsjatsja groentenman...... Iedere vrouw had dat aan, haalde melk op "de trap" bij een melkboer die met een bus melk kwam, de buurvrouw bestelde bleu bant, de melk werd gekookt en de room met suiker werd zorgvuldig onder de kinderen verdeeld....... H E T W A S Z O O O B E N A U W E N D!!
Ik keek dus om en zag mijn moeder met die zwabber. Overal stonden moeders met zwabbers op de balkons. Ik wist het. Dát werd niet mijn leven.

Mijn vader zei wel eens:"Waar wij als vakbondmannen jaren voor hebben gestreden, dat gooien jullie feministes, met jullie wens om te werken, allemaal weg. Daar krijg je spijt van."

Pa, je bent al jaren dood. Je hebt me met je opmerkingen wel bewust gemaakt, maar ik geniet van het werken. Ik werk nu uit eigen keus 40 ipv 36 uur. Het is fijn om te doen. Vandaag was ik thuiswerken en ik liep tussendoor even naar buiten. Dat tempo is zo anders dan in het weekeind. Voor mijn gevoel komt er vast een moment waarop ik van dat tempo geniet. Maar dat is nu nog niet zo.

Het is heerlijk rustig voor me om er alle werkdagen te zijn. Het is echt anders om fulltime of parttime te werken. Ik ben er ook steeds meer van overtuigd, dat het goed is voor de plek van de vrouw in de maatschappij wanneer alle vrouwen, minimaal een aantal jaren na hun dertigste fulltime én als kostwinner werken. Dat is anders. Je onderhandelt anders. Je werkt anders. Het voelt anders. Ook die verantwoordelijkheid voor het gezinsbrood op de plank. Dát gaat mijnsinziens gelijkheid geven.

Natuurlijk in combinatie met de meer zorgende man.

Ik ben er van overtuigd, dat als je verandering wilt, dan zul je hem zelf moeten veroorzaken!

Pannenkoek op zaterdagavond

2008-03-01T22:00:00.009+01:00

Vandaag had ik "dienst" volgens het famileschema, dat sinds januari bestaat voor de zorg voor mijn moeder. Mijn moeder heeft nl. in januari een minor stroke, zoals dat heet, beleefd en is sindsdien nog wel aan het herstellen, maar is zoals het zich nu laat aanzien toch onomkeerbaar in een andere levensfase terechtgekomen. Een levensfase, die meer zorg en aandacht vraagt van haar kinderen dan voorheen. Mijn moeder regelt graag haar dingen zelf. Dat doet ze nu ook zoveel mogelijk en wij proberen dit als kinderen ook zo goed mogelijk te maken. Dat vraagt wel veel van ons allebei. Een hele snelle omschakeling, een blijvend respect voor elkaars levens en als kinderen moet we steeds dingen samen afspreken. In dat laatste zijn we niet altijd zo goed. Mijn broer coördineert nu en dat werkt eigenlijk wel.
Ik was er rond de thee. Omdat het weer wat herstelde heb ik haar voorgesteld om een stukje te rijden en ergens wat te gaan eten. Dat leek haar wel. Zij had al zitten denken aan een Pannenkoek in Laren. (Coeswaerde bleek volgens Margriet de beste pannenkoeken te hebben en dat zijn we met ze eens). Dus na een lekker kopje thee zijn we naar Laren gereden. Alles liep lekker vanmiddag. We konden makkelijk parkeren, hadden prima bediening, heerlijk eten, verstonden elkaar erg goed en hadden dus veel plezier.
Die stroke mag mijn moeder wel een dreun gegeven hebben, zij is ook flink "wijzer" geworden. Lijkt daarin steeds meer op haar eigen moeder en die was echt wijs. Gevolg was, dat we hele goede, rustige, respectvolle gesprekken hebben gevoerd. Een luxe om zo tijd met je moeder te kunnen doorbrengen.

Leven vanuit lentemotivatie

2008-02-27T10:00:00.006+01:00

Het is vandaag een schitterende dag, die veel lente in zich heeft. Ik heb lekker vrij om te studeren en ben voor ik achter de boeken en de computer kroop eerst met mijn rugzakje in de zon naar de winkels een kwartier verderop gelopen.
Heerlijk om daar zo maar de tijd voor te hebben en te kunnen genieten. Het werkend leven bevalt me goed, maar om straks dit vaker in rust genietend te kunnen opsnuiven ..... lijkt me geen naar vooruitzicht.
Morgen wordt mijn ex 50 jaar. Dus heb ik net een kaartje uitgezocht. Blijft altijd een vreemd jaarlijks gebeuren: een verjaardagskaartje uitzoeken voor je ex. Luchtig, vrolijk, uitstralend dat je elkaar kent en toch met gepaste afstand. Het is weer gelukt. Een vrolijke smilende zonnebloemachtige kaart. Uiteindelijk zijn we bijna de helft van die 50 jaar samen geweest.
Ik had nog meer mijmertijd. Ik zit steeds te bedenken wat ik verder wil gaan doen en het wordt helder. Eerst ga ik wat van die bankpapiertjes verzamelen, dan ga ik weer praten op de open universiteit om toch mijn arbeids- en organisatiepsychologie weer op te pakken. Het coachen en de andere plannen blijven, maar wie weet komt dat proefschrift over vrouwen en werk er ook nog wel. Ik zit nu eenmaal zo in elkaar, dat ik me graag vanuit de basis ontwikkel. Dus ik heb besloten, die weg die zo goed voelde, die door de scheiding en het lopen van het leven wat veranderd is, gewoon weer op te pakken. Het IIAV ga ik in de gaten houden, want daar ga ik uiteindelijk ook nog vele leuke jaren doormaken.
Met dit alles blijf ik bloggen en schrijven en wat daar van komt, dat merk ik wel.
Het geeft mij in ieder geval een goed gevoel en rust in de kop.

Vrouwelijk leiderschap

2008-02-23T21:25:00.003+01:00

Natuurlijk liep ik steeds als een echte vrouw te piekeren of ik nu wel echt die presentatie kan houden, of ik er wel genoeg van weet etc etc. Zucht, net een vrouw :-)
Gisteren bracht ik dit bij een man naar voren tijdens een lunch. Natuurlijk D O E N !
Ik weet ook dat ik er veel van weet en ik heb nog tot begin november om me voor te bereiden. Vanavond ben ik er al vast mee begonnen.
Leven is leuk. Vooral als toeval je ondersteunt in de richting waarop je wil gaan

Filosofie en toeval

2008-02-23T21:21:00.005+01:00

Was vandaag even heerlijk in de boekenwinkel aan het schuimen. Daar werd ik als vanzelf naar de filosofie boeken toegetrokken. Een boek lag open en wees me de weg naar een hoofdstuk waarin heel helder uiteen werd gezet, wat de gevolgen voor jezelf zijn als je je teveel naar een ander richt. Dit kan zich uiten in onderdanig en afzettend gedrag, maar het heeft dezelfde basis.
Met deze wijsheid kan ik weer even verder met de ontdekking van mijzelf.

Hectiek tovert rust

2008-02-21T18:30:00.003+01:00

Het was vandaag zo'n dag dat je denkt, dat de hectiek je blijft regeren. Maar eigenlijk weet je wel, dat dat dan niet zo is. Het werkt als een dag met een volle agenda. Die kan niet voller, alleen maar leger.
Dus een hectische dag kan alleen maar tot rust komen.
Dat is nu ook gebeurt. Serene rust hier en in mij.
Ik ga zo rustig aan naar huis rijden en lekker wat schrijven en studeren vanavond.

Vrij

2008-02-20T20:46:00.005+01:00

Het komt niet zo vaak voor dat ik een avond alleen thuis ben. Mijn vriend is bijna altijd thuis. Ik ben wat uithuiziger. Ook ben ik meestal wat later thuis uit het werk.
Maar ..................... vandaag is het zover. Martin is naar zijn oude voetbalclub, die spelen tegen een andere oude voetbalclub. Ik vind het een geweldig plan.
Mijn studie roept, maar tot negen uur mag ik even surfen en schrijven op het net. Heerlijk.
Ik heb hier ook zowaar een reactie gekregen van ene Paul op een van mijn blogs. Ik kwam laatst surfend zijn blog tegen en had daar ook een reactie achter gelaten. Leuk is dat. Je schrijft, maar wilt toch ook ontdekt en gevonden worden. Dat vind ik wel een sport.
Ik ga zo heerlijk een kopje pepermuntthee zetten en aan een werkcursus. Want het examen komt eraan.

Onze stagiair weet niet wat hij heeft! Iedereen bij ons op het werk is zo'n beetje aan het studeren. Dát had hij niet verwacht.

Jelle heeft weer een nieuw nummer op my space. Het is mooi. Prachtig zo'n talentvol jong.

Ik zorg wel dat ik op tijd afrond vanavond. Want niets is leuker dan je lief welkom te heten als hij thuis komt. Zeker bij volle maan.

Volle Maan en lente in zicht!

2008-02-20T20:42:00.004+01:00

Het is heerlijk om de tintelingen te voelen die dit soort dagen geven. De maan staat vol aan de hemel en de lente is in alles te ruiken. Het leven gaat makkelijker, of soms juist lastiger. omdat je geen zin hebt in de dingen die moeten.
In mei ga ik naar Bristol las ik! Ben nog nooit in Engelnad of Ierland geweest, maar het gaat gebeuren. Ik verheug me er enorm op.
Op zulke momenten merk je dat werken toch wel hele aantrekkelijke kanten kan hebben!

Vrouwelijk leiderschap

2008-02-18T22:11:00.003+01:00

Gisteren is me een eer te beurt gevallen, waarvan ik nog niet goed weet wat ik er mee ga doen. Ik ben gevraagd om in november op een dag over vrouwelijk leiderschap een training te geven. Nu heb ik in de educatieve wereld en in de trainingen wereld gewerkt, maar als uitgever/marketeer. Mijn laatste training die ik heb gegeven was een cursus bloemschikken in een parascholaire week op mijn middelbare school, waar ik zelf geloof ik niet eens naar toe ben gegaan. Ook heb ik wel warm gelopen met mijn F-jes voetbal team. Dat is het dan ook.
Ik speel met de gedachte om binnen een aantal jaren mijn geld te verdienen met coachen en betaald bestuurswerk in plaats van loondienst. (Natuurlijk bij voorkeur gecombineerd met auteurschap) Dan is het trainen wel een mooie opstap.
Vandaag werd ik ook gevraagd om als gastdocent bij de Ecabo op te treden en ik ga mogelijk een gastcollege geven bij een Hogeschool.........
Word ik toch als een wijze vrouw ervaren nu ik bijna 50 ben? Je zou het haast zeggen.

Seminar Voedselbank

2008-02-16T13:44:00.003+01:00

Gisteren hebben een aantal studenten van een Hogeschool bij Amsterdam voor hun studie een seminar over de voedselbank georganiseerd. Ik had de eer om daarvoor uit genodigd te worden. Het was duidelijk met enthousiasme voorbereid en in elkaar gezet. Voorzien van een ontspannende noot door de ingehuurde dagvoorzitter en twee toneelspelers.
Maar het zette zeker ook aan het denken: wie komen daar, hoe is hun leven, wat is de meerwaarde van de voedselbank, naast dat ze voedsel krijgen?
Het wordt zichtbaar. De geisoleerheid van armoede, in ons rijke land, wordt opgeheven, doordat de mensen uit hun huizen komen. Dat is me naast de praktische hulp om de administratie op orde te krijgen met of zonder maatje, wat me het meeste bij is gebleven.
Ik bedacht me op de terugweg ook, hoe weinig tijd wij ons zelf ook gunnen om eens echt na te denken over alles wat om ons heen gebeurt................
Deze studenten , die dit allemaal studeren naast hun dageljkse baan waarvoor hulde, hebben ons op veel getracteerd!

Vrije tijd

2008-01-09T19:44:00.000+01:00

Ik werk graag en op het moment best veel uren. Dat doe ik met plezier en drive. helemaal nu ik weet dat mijn zoon echt in de molen zit voor zijn operatie, de anasthesie invulformulieren zijn binnen, voel ik hoe belangrjk het is om zorgvuldig met mijn vrije tijd om te gaan.
Zingen is altijd een soort oerbehoefte van me. Samen met andere(n) (Vrouwen) zingen is extra leuk. Maar als de chemie met de dirigent er niet is, de dirigent niet leidt en het bestuur niet betuurt is de lol snel weg. Daarnaast zit ik al in een bestuur met wat dynamiek..... Rust is ook ontspanning. Dus vandaag is de kogel door de kerk..... Geen koor meer....ff

Kerst is zingen

2008-01-09T19:39:00.001+01:00

Zondag 23 december had wij ons kerstconcert in Huize Brugchelen, te 's Graveland.
Een voorbereiding die niet ideaal was door de dirigentwisseling, maar met onze goede pianiste en een goed humeur, zouden we ver met onze dirigent komen. Het was lekker om met name oude bekende goed zittende nummers te zitten. Dat helpt je stem op de juiste manier te vinden en te gebruiken. Heerlijk is dat.